دنبال خودم می گشتم. پیدا کرده ام. جایی لا به لای اس ام اس های قدیمی و بوی خاک گرفته.

نشسته ام و یاهو بازی و گوگل بازی می کنم. نوشته های آدم های حاضر و غایب را می خوانم. حرف های قدیم و جدید را یا دوره می کنم یا خودشان دوره می شوند. یک کسی اگر الان از احساسات من خروجی بگیرد چه ها که نمی بیند. از یک طرف عصبانیت تا مرز جنون و از طرف دیگر محبت تا ناکجا آباد. گاهی می خواهم به قول کسی خداوندگار بخشایش باشم و به زور کسی را ببخشم گاهی هم جور های دیگری نسبت به او قضاوت می کنم.

چیزهای جالبی در خودم پیدا می کنم. درست مثل منشوری که ناگهان کشف کرده باشم از وجه های دیگرش جورهای دیگری می توان دید. یا عینک نزدیکی که پشت و رو بگیرم جلوی چشم هایم و دنیا یکهو عوضی بشود. شاید هم درست.

زندگی تازگی ها یه جور ترسناکی بامزه شده. گاهی وحشت می کنم که بعدش چه آواری قرار است سرم بریزد؟

زندگی گاهی بدجور دندان هایش را نشان می دهد. این جور وقت هاست که باید نیش باز کرد و هر هر خندید و شکلات خورد.

من نشسته ام. اما نمی دانم کجا. گنگم. حرف می زدم. فیلم می دیدم. برای آن فسقلی دنبال دکتر می گشتم. حرف می زنم هنوز هم. اما گنگم. انگار روحم نیم متر بالاتر از جسمم باشد و از بالا همه چیز را نگاه کند. حرف می زنم. حرف می زنی. حرف می زند. اما من هنوز هم گنگم. در بیست و چهار ساعت گذشته بیشتر از هیجده ساعت خوابیده ام. هی لرز می کنم. روبه مریضی هستم و سعی می کنم خودم را بیرون بکشم. سعی می کنم سرما نخورم. سعی می کنم سالم باشم. سعی می کنم هی نفس عمیق بکشم. آهنگ گوش می کنم. انصافا که دو نفری خوب برایم آهنگ جور کرده اند.اما گاهی هم آن وسط ها گریزی می زنم به بازیافتی هارد قدیمی. همان که سر تا تهش نیم دقیقه هم نمی شود. روی ریپیت که می گذارم انگار خودم را دوره می کنم. در یک ساعت چند بار می شود گوشش داد؟ صد و بیست بار؟ در یک روز چقدر؟ خرد شده ام. یک کسی انگار با چکش کوبیده روی تکه پاره های من که توی کیسه جمع کرده بودم به موقع بچسبانم سر هم. حالا ریزتر شده. شاید هم پودر. می ترسم که در کیسه را باز کنم. ترسناک است. لرز می کنم.

نشسته ام و خاطرات قدیمی را به قول کسی شخم می زنم. صفحه های قدیمی. دفترهای عهد بوق. نمی توانم از گذشته بکنم. گذشته حرفه ی من است. و چه مکافاتی که درست در همین نقطه ی زندگی باید بعضی بندها و فکر ها را ببرم و رها کنم.
نشسته ام و دارم خود گمشده ام را پیدا می کنم. با نوشتن. با گوش کردن به موسیقی هایی که انگار قرن هاست از توی جعبه بیرون نیامده اند.خود خودم را. انگار که جایی وقتی لای کاغذ پوستی پیچیده باشم و توی کارتی گذاشته باشم و یادم رفته باشد که برای کارتن برچسب بزنم. حالا من مانده ام و خرواری کارتن بسته بندی شده ی بی اسم که از توی هر کدامشان چیزی بیرون می آید. و من خودم را می خواهم.
از توی این کارتن ها همه چیز بیرون می آید. از یاد گلدان پامچالی که روز ولنتاین گرفتم دستم و پیاده خیابان ولیعصر را گز کردم تا هر چیز دیگری. خوب و بد. تازه و کهنه. اما خودم را پیدا نمی کنم.
من خودم را حتی روی مبل سرمه ای آن اتاق پیدا نکردم. پای نوشتن نیمه شبی با نور چراغ قرضی پیدا نکردم. در نشستن کتاب به دستانه کنار شوفاژ داغ پیدا نکردم. خودم را گم کرده ام و پیدایش نمی کنم.

اینم از اولین امتحان. تقریبا هیچ کدوم از کارهایی که دیروز نوشتم رو به این ترتیب نکردم! درس کذایی دیشب تموم نشد و موند واسه صبح. بازم نصفه رفتم سر امتحان. بد نبود البته! پیاده روی هم موکول شد به عصر. یه ساعتی قدم زدم. هوا هم خوب و خنک بود. بیش از زمانی که قبلا همین راه رو می رفتم طول نکشید، ولی خیلی خسته شدم. البته تبعاتش مثبت بود. فعلا نه زانوم درد می کنه و نه بقیه ی مفصل هایی که این مدت اذیت می کردند. ادامه بدم اوضاع وزنم هم بهتر میشه!
*
جزوه ی دستنویس یکی از بچه ها بازه و دارم از روش جزوه ی تایپی خودم رو کامل می کنم. تاریخ زده چهار آبان. به نظرم یه قرن پیش میاد. اون روزیه که ده دفعه از وسط کلاس رفتم بیرون و یه هفته بعد متن بازار رو سر کلاس ارائه کردم. یاد جزوه های تاریخ اسلام افتادم که آخرش هم تایپیشون رو تحویل ندادم!!!! (حتی جرأت ندارم بپرسم هنوز هم لازمشون داره یا نه!)
*
یه استاد خیلی نازنین به جمع وبلاگ نویس ها اضافه شده، و البته عجب نثری هم داره!!! حیف نبود تا حالا نمی نوشتین؟! به هر حال مبارک باشه استاد. وبلاگ نویسی هم عالمی داره!
پ. ن. لینک به لینک یه نفر دیگه رو هم از این صفحه پیدا کردم که نمی دونم اجازه دارم لینک بدم یا نه. حالا تا بعد!
*
از ستاره ها فکر کنم معلوم باشه چه مرگمه. صفحه بازه و من هی هراز چند گاهی می نویسم. انگار از یه کمای دو ساله در اومدم و جالبه که چقدر دلم برای بعضی کارها و حرفا و آدما تنگ شده. مخصوصا این یکی که دیشب با بیل یاهو مسنجـر از زیر خاک کشیدمش بیرون. این دفعه بری قایم بشی من می دونم و تو! برو یه کوربی نارنجی بخر، به یاد هفتاد هفتاد صورتی. جواب اس ام اس هم بدی بد نیست. هه همین حالا زنگ زدی و جالبه که باورت نمی شه من شوکه شدم. امروز از جلوی هر ساختمون بیش از 10 واحدی ای که رد شدم یاد اون پیاده روی کذایی و زنگ زدن و در رفتن افتادم.

یه جورایی نمونه ی تقریبا کامل یه آدم احمق در معرض شکست خوردگی هستم که می خواد دنیا رو اصلاح کنه. فردا ساعت ده امتحان دارم و از سی و پنج صفحه، فقط یه صفحه خونده ام! ساعت دقیقا هفته. من رسما سه ساعت (با احتساب شام) وقت دارم. مامان نیست. رفته بیرون و من و بابا کلی فیلم دیدیم. یعنی بابا فیلم کامل دیده و من هی وسطش حاجی انا شریک اعلام کردم و چسبیدم به مبل. منتظر سه تا ایمیلم. یکی قطعا تا دو شنبه نمی رسه ولی دوتای دیگه نمی دونم چرا جواب ندادن.
حالم از نق نق به هم خورد. خب برنامه تا ظهر فردا اینه:
یک: یه موسیقی خوب و یه هدفون پیدا کنم.
دو: هدفون رو بچپونم توی گوشم و پلی مدیا پلیر رو بزنم.
سه: جدی و بی هیچ وقفه ای بشینم سر خوندن این سی و چهار صفحه.
چهار: جایزه ی تموم شدن به موقع یه فیلم، یا یه خیال بافی اساسیه.
پنج: صبح زود بیدار بشم.
شش: انقدر زود از خونه بزنم بیرون که بتونم یه بخشی از راه رو پیاده برم.

بعد از امتحان زندگی دو جور خواهد گذشت. یا بچه های شرکت اولتیماتوم می دن بیا، یا نمی دن. اگه دادن که هیچ، اگه نه هم باز دو حال داره، زنگ می زنم، یا لازمم دارن که بازم مجبورم برم، یا نه.

اگه که بر فرض تقریبا محال کسی باهام کار نداشت، از حیث سبک کردن برنامه ی دو روز بعد یه حبس کتابخونه ای دو ساعته باید بکشم.


این همه باید نباید رو برای این می نویسم جای تلنگر استاد راهنمای محترم بدجوری درد می کنه. یه جایی باید این سنگه محکم بشه وگرنه من همین جوری هی سر می خورم و می رم پایین.

هشت و بیست و سه شب
پروژه ی شام انجام شد. سی و دو صفحه و نیم مونده. می شه یعنی؟!