نوشتنمان نمی آید همی!

پروژه ی نقاشی ی خونه تقریبا رو به اتمامه. من از بوی این رنگا حالم بد می شه ولی از اونجایی که تهوع دو روزه به یه هفته ده روز نیا نرو ی نقاشی با رنگ ها معمولی ارجحیت داره باهاش می سازم. ارکستر سمفونی بنایی همسایه هم به راهه و دیگه دارم رو به جنون می رم. فقط تنها نقطه ی امید دیوار طرف ماست که هی داره می سازه و می ره بالا و این یعنی بعد از یه سال و خورده ای یواش یواش قراره از شرشون خلاص بشیم.

دارم مغزمو جمع و جور می کنم که تا جمعه مقاله ی اولی رو به یه جایی برسونم. بماند که وسطش هم دارم هزار تا کار دیگه می کنم. ولی روی روالم. صبح قاطی این کارهیا نا مربوط بسته ی نامه های جد بزرگوار رو در آوردم و شروع کردم به خوندن. خوب چیزی ازش در میاد. خوشمزه ی قضیه اینه که به رمز و با دست چپ واسه هم نامه نوشتن، لابد برای این که بعدا بتونن بزنن زیرش. انقدر بلند بلند خوندم که آخر سر مامان وقتی نامه ای رو که داشت ایمیل می زد می خوند واسم، پهن شده بودم رو زمین از زور خنده، با نثر جد بزرگوار نوشته بود!

دلخورم، از چیزی که نمی دانم چیست. از چیزهایی که اتفاق افتادند و دوستشان نداشتم و زبان هم نداشتم آن وقت بگویم من اینها را این شکلی نمی خواهم. اسمش این است که برای من انجام می شوند ولی برای دل بقیه است. من آن وسط هیچ کاره بودم. و چه طوفانی بود. مرد می خواهد گفتن این که طوفان بوده آن چیزی که حالا همه ازش به اسم موج حرف می زنند. دلخورم. از خودم. از این که توی موج های تنهایی چقدر شکننده و ترسو و نرم می شوم و حاضرم برای صدای یک آدمی از نزدیک خودم را همه جور له کنم. دلخورم از این که نمی توانم یک بار هم که شده محکم برای این آینده ی لعنتی تصمیم بگیرم. دلخورم از این که آن خودم که من می شناسم یک آدمی است که انگار هیچ کسی اسمش را هم نشنیده. هر کسی برای خودش چیزی از من ساخته. و من هیچ کدام نبستم.

دیشب خسته و وارفته به معنای واقعی رسیدم به صندلی اتوبوس*. طبق معمول هم ننشسته چشمامو بستم. و منتظر شدم که راه بیافته بلکه یه خوابی بکنم. یه کم بعد چشامو باز کردم و دیدم روی صندلی اون طرف راهرو یه آقایی نشسته. بعد شدن دو تا. بعد صدای یه خانومی اومد که آقا صندلی خالی که هست بیا بشین و مرده گفت نه رانندهه گیر می ده**. بعد یکی دیگه اومد نشست و اتوبوس راه افتاد. تا دو تا ایستگاه بالاتر بالاخره بقیه ی صندلی های زنونه پر شد و آقایون در اقلیت افتادن. فکر کردم که بالاخره ما زن ها اتوبوس ها رو فتح کردیم. بیشتر از یه ساله که هم خانوما می رن جلو توی قسمت مردونه می شینن و هم آقایون رو، اول مسن تر ها، و حالا تا وقتی صندلی هست و مردا سر پا وایسادن، خانوما همه رو، دعوت می کنن که بیان بشینین و فرقی نداره. این کار باعث شده هم دو طرف از حرفای عادی ای که در یه دست بودن ساکنین می زنن کوتاه بیان و هم احترام هم رو نگه دارن.

مترو هم یه جورایی همینه. من یکی که تا مجبور نشم واگن زنونه سوار نمی شم. غیر از بازار مکاره اش، جماعت هم آدم رو اذیت می کنن. این ور توی واگن های مختلط آقایون جا برای آدم خالی می کنند. کنار دیوار، یا صندلی خالی رو به آدم تعارف می کنند. مراقبت می کنن که این بچه و دستفروش ها خانوما رو اذیت نکنن، ولی اون ور انگار چون همه خانومن، حفظ حریم و احترام به بقیه زیاد معنی نداره. هم کلامی و هم فیزیکی حریم آدما رو می شکنن.

توی تاکسی هم وقتی که راننده ها رو مجبور کردن که صندلی جلو فقط یه نفر بشینه، تا یه مدتی آقایون خودشون رو مقدم می دونستن برای جلو نشستن، ولی حالا یه کمی اوضاع بهتره. اول مسن تر ها، بعد اونایی که بار یا بسته ی بزرگی دارن، و بعد خانوما در اولویتن، و انصافاً که این ماجرا توی مثلاً تاکسی های پراید خیلی به حال آدم فرق داره.

نه که بخوام بگم فقط باید به زن ها احترام گذاشت یا زن ها در اولویتند، می خوام بگم داریم احترام گذاشتن به هم رو تمرین می کنیم.

 

*: اتوبوس های داخل شهری

**: راست می گفت، توی اتوبوس های بلیتی شرکت واحد گاهی اذیت می کنن، اما پولی ها و خصوصی ها معمولاً چیزی نمی گن.

گیج عالم که منم!

هنوز یه جورایی از سیر وقایع دیروز منگم. آخر و عاقبتش خوب بود البته. منتها فکر کرده بودم بعد از مذاکرات لازمه می رم حسابداری و کتابخونه و ... کلی کار برای انجام دادن داشتم. بعد یهو سر از یه ساختمون دیگه در آوردم و بیست و چارتا امضا که پای کاغذا زدم! (دفترخونه نبود اونجایی که رفتم!!!!). خلاصه که فعلا خوشبخت و ذوق مرگ و خندان لب و گیج عالمم و هنوز نمی دونم باید چی کار کنم! فقط می دونم که از بار فشار سمبل کردن این کار تا آخر ماه خلاص شدم. از فردا باید بیافتم دنبال پایان نامه و جمع و جور کردنش که به این پروژه ی مدیریت و کارای شرکت گره نخورم و لااقل یه کمی جلو باشم (البته این چیزها رو باید در ناصیه دید!) وسط مرداد هم امتحان دارم. پسر عموی محترم رو هم بهش می گم بخون و نمی خونه و خدا به داد برسه بعد از امتحان.

*

زنگ زدم به زهرا که بیا منو ببر کنسرت. بعد از یه مدتی التماس و تهدید و من بمیرم تو نمیری و توجیه این که کله ام به کجا خورده که می خوام برم کنسرت راضی شد، مشروط به این که بلیتش رو من پیگیری کنم. حالا پشیمون شدم!

*

دختره رفته سر کار!. باید برم به زور ازش شیرینی بگیرم. با کتک!

*

ذهن نا منظم، کار عقب مونده، حواس پرت، تلاش «مضاعف» برای منظم فکر کردن، اینا همه اش آخر و عاقبتش می شه این جور دری وری که من دارم می نویسم!

زنگ زده بودم به دوستی (می نویسم که توی کله ام نچرخه). تقریباً آب بست زیر پی ساختمونی که رفته بودم بالا و خوش و خرم داشتم می گفتم ال و بل. خوب یا بد برگشت پذیر نیست کارم و مجبورم یه بلایی سر ساختمونه بیارم. دستام یخ کرده! یعنی حتی فکرش هم وحشتناکه. یه آدمی احتیاج دارم که کلمه به کلمه ی این ایده ها رو باهاش مشورت کنم.

*

اعتراف می کنم که یهو ترس ورم داشت. دارم می گردم ببینم چه جور سنگی پیدا می کنم که بذارم زیر پام. زیاد چیزی دستمو نمی گیره. نمی دونم. یه جورایی نگران کننده است و یه جورایی امیدوارکننده. یه کمی حس روز قبل از اون کنفراس اقطاع دوره ی مغول رو دارم. من بودم کلی چیز که می دونستم، ولی به درد نمی خوردن. چایی ای که نشستی و پشت در اتاق استاد ِ رفته خوردیم. ترجیح می دم اون نگاه امیدوار کننده ای که باعث شد فرداش کنفرانسه رو به خیر بگذرونم یه جایی این دور و ورا ببینم. لطفاً!

*

نمی دونم چرا امیدوار بودم تو یکی تشویق کنی! عبث بوده انگار!

دارم می‌نویسم. بیشتر دارم می‌نویسم که نوشته باشم و از کله‌ام بره بیرون. زندگی خیلی وقته که تبدیل شده به جریان‌های بیست دقیقه‌ای. یعنی عموماً بین بیست دقیقه به سه (یا چهار یا پنج یا هر ساعتی) تا سه (و یا....) رو هوشیارم و حواسم جمعه که خب بعله باید این کار یا اون کار رو بکنم و مثلا دو ساعت وقت دارم و دیر می‌شه و بهتره آدم موفقی باشم و سر وقت تمومش کنم. بعد معمولاً یه کاری پیش میاد، یا خودم پیش میارم که ساعت از اون وقت مقرر می‌گذره. این وسط یه چرخه‌ی کوچیک‌تر هم دارم، مثلا بین هر ساعت و بیست دقیقه، تا بیست و پنج دقیقه، که هول می‌شم ای بابا باز گذشت و زود باش. بعد ناکام می‌مونه. دوباره می‌شه بیست دقیقه به چهار (مثلا) .و این دایره هی دور می‌زنه!
راه حلش اینه که یک کمی با عرضه‌تر و با اراده‌تر با قضیه برخورد کنم. این یه ماه آخر یه کمی اوضاع بهتر بوده. ولی دایره هنوز به جای خودش باقیه.
*
خوبم. داشتم آرشیو می‌خوندم. آرشیو وبلاگای قدیمی رو-نکردنیم رو. بعد به طرز اعصاب خوردکنی به این نتیجه رسیدم که بیشتر از 5 ساله دارم با یه لحن ثابت ناله می‌کنم! رو هم رفته هم توی این 5 سال زندگیم بد نبوده. حتی یه جورایی باید بگم خوب هم بوده. حالا خود نفس ناله کردن به کنار، این شکل ثابتش بدجوری باعث شده بترسم. واسه اینه که این روزا دارم سعی می‌کنم بخندم. یه خورده هم حتی الکی. ولی خوبه. از آسمون هم یه ایمیل و دو تا کتاب رسیده که دارن تبدیل می‌شن به هندبوک و استفاده‌ی دائمی!
اینه که خوبم!
*
تبلیغات:
هیچ یادم نیست که کجا خوندم از ضمیمه‌ی «داستان» خردنامه‌ی همشهری تعریف کرده بودن. هر کی نوشته بود، الان با قاطعیت تمام دفاع می‌کنم ازش که حق داشت. خوندنی بود و به نسبت حجم و قطع و محتوا و کیفیت فنی، قیمتش هم مناسب بود.

.همچنان فوتبال می بیینم. بازی قبلی که نشستم و نگاه کردم، برزیل هلند بود، که برزیل حذف شد. اونم با مسخرگی تمام. شد دیگه مهمون هم بودم و لالمونی گرفته بودم. بنده ی خدا آقای صابخونه هم همین حال من بود، فقط خوش شانسی ما جفتمون واسه برزیل ابراز احساسات می کردیم و کل کل در کار نبود.
دیشب هم نصفه بازی اوروگوئه و هلند رو دیدم. هی دعا کردم اروگوئه ببره، حقشون هم بود. ولی وسطش خوابم برد.

امشب اما نشستم و دارم دعا می خونم واسه این که اسپانیا ببره. فقفط واسه این که آلمان نبرده باشه! اون دوست فوتبال‌بینی راه دورم هم امشب نیست. بابا هم خونه نیست و گه گداری دیجیتالاً می پرسه چه خبره.

(دعا می خونم نه که امن یجیب گرفته باشم، در مایه های آرزو کردن و انرژی و اینا)