هفتم اردیبهشت است و اینترنت سرعت ندارد. می نویسم بایگانی برای بعدا!

*

سرما خورده ام و بدجوری فین فین می کنم. سر و صدای همه را در آورده ام. کار دارم تلنبار و انترنت می خواهم که نیست. امیدی هم به درست شدنش تا یک شنبه ندارم. مدیا پلیر باز است و همین جوری خودش برای خودش چرت و پرت می خواند. باید بروم سراغ کتاب ال...! فارسی اش را پیدا نکرده ام و مانده ام با عربی! آن یکی کتاب روش تحقیق را هم آخر سر نخواندم.

*

شنبه نزدیک ظهر بود. نشسته بودیم سر کلاس و من رسما می لرزیدم. همان شد که سرما هم خوردم. استادم* حرف می زدد. اول کار گفت که یکی قربانی خواهد شد و آنچه که امروز اتفاق می افتد رسماً «قربانی» شدن است. حرف می زد و آن وسط ها یک هو گفت بنویسید. از نوشتن های ریز ریز شروع کنید تا بتوانید درست و خوب بنویسید. من پرت شدم به کلاس های تاریخ اروپای آن سال ها، که استادم می گفت نظر بدهید، و این حرف در برهوت «شما را چه به نظر دادن» چه نعمتی بود. و شوخی و جدی هنوز هم معتقدم آن حرف من را از هراس هر چه می گویم اشتباه مطلق است در آورد. مدت ها، تا آن روزهایی که جدی تر برای اظهارنظرهایم تشویق شدم، بر پایه ی همان حرف می زدم. نه که امروز نوشتنم بر این پایه باشد، که آن نوشتنی که استادم می گوید را مدت هاست شروع کرده ام. اما به جد معتقدم این شنبه، از آن شنبه ها می شود در زندگی من که قبل و بعدش با هم فرق دارد.

* استادم، یعنی کسی که چیزی به این خاصّی به من یاد داده باشد. کسی که دست به آن کار که بزنم، یادش کنم. وگرنه که خیلی ها «معلم» من بوده اند.

*

آشپزی کردن من خودش یک ماجرایی است.
دست پختم، آنقدرها هم بد نیست. یعنی یک جوری است که ادمی که مجبور باشد یک مدتی با من سر کند، از گرسنگی و غذای تکراری خوردن نمی میرد. زیاد هم دچار ترکیبات تخم مرغی مثل نیمرو و خاگینه و املت نمی شود، چون اصلا بلد نیستم از این جور چیزها درست کنم!
اما آن بخش هایی که مربوط می شود به خودم، خب گاهی خنده دارند. مثلا این که من با ساعت غذا می پزم. اگر قرار باشد برنج چهل و پنج دیقیقه بماند تا دم بکشد، می روم و سر همان وقت بر می گردم. فقط هم یک دلیل دارد. تجربه نشانم داده که اگر پای قابلمه بمانم آنقدر غذا را انگولک می کنم و هم می زنم که آخر سر چیز شل و ول و وارفته و بی ریختی از آب در می آید. برای همین هم هیچ وقت نمی توانم با دستورهایی که می گویند «کمی بماند تا جا بیافتد» آشپزی کنم.
این همه آشپزی کنم آشپزی کنم هم همه اش یکی دو بار در هر فصل اتفاق می افتد ها! علی رغم همه ی تلاش های مامان برای آشپز کردن من و همه ی اعتماد به نفسی که بهم می دهد و تشویقی که می کند باز هم حال و حوصله اش را ندارم. واقعا هم نمی دانم چرا.
*
*
*
این سخنرانی نتیجه ی یک سیب زمینی سرخ کردن ناقابل است. تکنیک زدم و قر و فر به خرج دادم و جوابش هم کلی تشویق شدم. نتیجه ندارد. عمرا دنبال این کار را بگیرم!

بعد از این همه سال التماس «یکی بیاد حال منو بپرسه، بپرسه چمه»، درست حالا، امسال که تصمیم گرفتم کمتر حرف بزنم، کمتر نق بزنم و هی نرم این ور و اون ور بگم چه مرگمه، اومده اصرار می کنه «تو یه چیزیته که نمی گی».
*
پ ن 1:یه قانونی بود را جع به این که هر وقت اصرار به داشتن یا خواستن چیزی رو رها می کنی، خودش پیش میاد.
پ ن 2: نمی خوام بگم!

Marshal: Stewart don't get married.
Ted: what?
Marshal: dude I'm sorry. Being a couple is hard and committing making sacrifices is hard, but if it's the right person then it's too easy. Looking at the girl and knowing she is the only one you wanted all the life should be the easiest in the world and if it isn't like that she is not the one. I'm sorry.


How I Met Your Mother, Season One, Wedding

چگونه سوسـن خانوم به بخشی از زندگی آدم تبدیل می شود؟

سوسـن خانوم از اون آهنگا بود که تو این دو سه ماه در و دیوونگی من یه وقتای عجیب و غریبی شنیده و در نتیجه موندگار شد. اولین بار یکی از اون شبایی بود که بچه ها به زور منو بردن بیرون و شام خوردیم. هیچ یادم نمی یاد از کجا اومد، ولی توی یکی از این سلکشن ها بود و منم گیج و خسته و عصبانی از این بیرون رفتن زورکی، یهو حسگرهای عصبیم فعال شدن که این یارو داره چی می خونه! دفعه بعد مهمونی آخری بود که رفیتم خونه ی نازی اینا و این دفعه بخش تصویری هم داشت و کلی بهشون خندیدیم. بعدم که خبر رسید توی بازار مـ.حـ.ک انگار پخش کرده بودن و اوضاع خنده داری بوده.
حالا نمی دونم چرا (چون اصولا من آخر همه ی اتفاقا و بحث های دسته جمعه اینترنتی می رسم) یه مدته هی ویدیوها و ریمیک های جدید ازش می ذارن. این دو تایی که من دیدم یکی کار بچه های شـریف و یکی هم فعالیت دانشجوهای ایرونی دانشگاه آلبرتـا، هر کدوم به شیوه ی خودش بامزه بوده. اونی که بچه های شریـف ساختن از نظر وفاداری به تصویر (؟!!) و شباهتش به کلیپ اصلی جالبه و لب خونی شون هم بهتره. ولی کلیپ آلبرتـا یه مزه هایی اضافه بر اصل کار داره، یکی uncut بودنش برام جالب بود، و یکی اداهایی که دخترا در میارن و عشوه و غمزه ها! از همه جالب تر این که سوسـن خانوم انقدر همه گیره و طرفدار داره. انصافا فکر نمی کردم بیرون از جو در قحطی ما، یه جایی این همه ایرونی سوسـن خانوم حفظ باشن و کلیپ بسازن.
دارم می گردم ببینم بازم پیدا می شه یا نه.