بهزاد-هوشـنگ سـتاری دراز کشیده روی نیمکت چوبی توی اتاق. هدفون به گوششه و لپ‌تاپ رو سینه اش. داره ارغـوان کامـرانی رو نگاه می کنه که گیج و مبهوت توی اتاق خودش می چرخه. (ما می دونیم اتاق به هم ریخته است و دزد اومده، مثلاً) ارغـوان میاد توی ایوون و بیرون رو نگاه می کنه. برمی گرده توی اتاق و یهو صدای بلندی میاد، انقدر بلند که بهزاد از جا می پره. ارغـوان کامـرانی، اینجا، توی این ده دور افتاده، موسیقی کلاسیک گوش می کنه.
.
.
.
.
.
از به رنـگ ارغـوان این «از جا پریدن» بهزاد رو دوست دارم.