گاهی فکر می کنم وقتی شجـریان کارهای همایـون رو می شنوه چه حسی داره؟
*
*
*
*
*
*
*
یه چیزی شبیه بابا وقتی صفحه شناسنامه ی کتابایی رو که میارم خونه می بینه؟ هووم؟

کلمو کرده ام توی تاریخ مغول کمبریج و دنبال جبه و سبتای این ور و اون ور می رم. بهترم. شجریان جونیور از صب می خونه. فکر کنم سه چهار باری تا حالا دور زده. این وسط یک ساعتی بازی کردم و ساکت بوده. دوباره صداش رو باز کرده ام. مثل اِلا توی اون فیلمه که بهش می گفتن ساکت و یهو صداش می برید.
...این بار من یکبارگی در عاشقی پیچیده ام...
پسرک همچنان «ظاهراً» بهتره. خبرا نفس بُرن ولی خوبن. همین که رو به راهه و صدای اونا که خبر می دن خوبه خودش کلیه. وروجکیه و نمی دونه چه جوری همه ی زنجیرهای ارتباطی رو یهو کشیده و همه به هم وصل شدن. گاهی فکر می کنم بهتر که نمی دونه! :-)
شکلات می خورم با چایی رنگ پریده. پونزده روزه یه کله دارم چایی می خورم و دیگه حتی از بوی چایی خشک هم حالم به هم می خوره. هنوز از شیرینی های عید مونده و این یعنی تا اطلاع ثانوی باید شیرینی خورد، بدون حق انتخاب. تنها شیرینی حق انتخاب دار فروردین، مال بیست و شیشم بود، که امسال نمی رم و شیرینی هم نمی برم و خلاص! این نصفه نیمه ها رو باید تموم کنم. بدجوری دارن انرژی می برن. یادم باشه زنگ بزنم و اجازه ی اسکن کردن کتابه رو هم از صاحب کتاب بگیرم.
امیدوارم فکر داشتن یه نسخه ی دیجیتال از کتابه به سلامت شیرازه اش بچربه و بهم اجازه بده.

زنگ زده ام برای تبریک سال نو و این حرف ها. سه نفریم و از آخرین باری که با هم بوده ایم هشت، نه ماهی می گذرد. از آنجا به بعد گم شدیم. حالا دوباره کله هایمان را از زیر برف در آورده ایم و به هم تلفن می کنیم. خنده دار این است که دو تا دو تا از زندگی هم خبر داریم و نصفه نیمه از سومی (در هر جفتی!).
زنگ زده ام و حرف می زنیم. مدت ها. به همان عادت مألوف سه چهار سال پیش. چیزهای تازه می گوید که شنیدنشان دور از انتظار نیست، اما دانستنشان از زبان راوی خب اهمیت دیگری دارد. می دانم اوضاع پیچیده تر از این حرف ها بوده ولی زبانم بسته است. خفه شده ام که بگوید. هر وقت که دلش خواست. مثل حالا که بعد از دو سه سال دارد تعریف می کند. حرف می زند و من گوش می کنم. دارم تمرین می کنم. برای این که هرچه سر زبانم می رسد را مزه مزه نکرده تحویل بقیه ندهم و بعد هی کاسه ی چکنم دستم نگیرم. گوش می کنم. گوش می کنم. گوشم می کنم...

این هفته ها هفته های خوبی برای تمام شدن یک سال و شروع یکی دیگر نبودند. پسرک ظاهراً بهتر است. نمی دانم. از چهار خط و نصفی ایمیل و دو کلمه اعلام وضعیت بیشتر از همین «ظاهراً» چیزی در نمی آید. همین هم نعمتی است توی این روابط درهم و برهم و اتفاقی که دارد می افتد و کاری که از ما بر نمی آید. فعلاً دعا می کنم به جان اورنج و امکان ایمیل زدن و پیغام گذاشتنش که نصف دنیا را از بیخبری در آورد.

این دزدی است. از آن دزدی هایی که می چسبد!! همین یک پاراگرافش هم با من جور است. پاراگراف های قبلی ای قابل تصور و درکند و بعدی غیر ممکن. نتیجه گیری اخلاقی موقوف!

بعدش وسط بدو بدوهای اون روز و دردهای جسمی و روحی و کم خوابی­ها و دلتنگی­ها و احساس خفگی­ها و درد سینه­سوز تنهائی و غم یه روز خاکستری، موقعی که بالاخره بعد از کلی دویدن موفق شدی که از گزارش لعنتی یه پرینت بگیری و نقشه­ها رو بزنی تنگش و توی تاکسی بشینی و آدرس شرکت رو بدی و یله بشی روی صندلی تاکسی... درست همین موقع! یدفعه دلت تنگ میشه برای روزائی که همه این در و اون در زدن­هات رو با یکی شریک بودی. یهو یادت میاد که همه دلخوشی و انگیزه زندگیت پر کشیده و رفته. یهو به نظرت میرسه که همه این تلاش­ها چقدر مسخره­س. چه بی معنیه وقتی که دلت خوش نیست، زحمت بکشی و موفقیت نصفه­نیمه­ت رو با چنگ و دندون بچسبی.

هنوز انگار یاد نگرفتم آروم بشم. دیشب یه تیتر هیجان انگیز دیدم و یادم رفت «همه»اش رو بخونم. کلی ذوق مرگ شدم و امروز دیدم زیاد جواب نمی ده. اینترنتم در حد مرگ کُنده. یه چیزی در حد کـرم خاکی. حتی گوگـل رو هم باز نمی کنه، جاهای دیگه پیشکش. باید درس بخونم که نمی شه. نمی دونم چرا. یکی مُرده ولی درس نخوندنم بهش زیاد مربوط نیست. یه بار انگار دیده بودمش ولی چیزی ازش یادم نمیاد. یکی هم منو انداخت تو رودروایسی یه مسافرت. نمی دونم. حالا ببینم چی می شه. دارم آهنگ چرت و پرت گوش می کنم و ماهجونگ هم این وسط بازه. بیست و هفت تا بازی کردم و فقط دو تا بردم! دلم می خواد برم پیاده روی با عکاسی. دلم می خواد زنگ بزنم به زهرا. زوده هنوز. یعنی تا سوم قرار بود مهمون داری کنه و الان اگه مشغول نباشه، حتما داره از خستگی می میره. دلم می خواست بیکار باشم. ولی حالا که نمی شه باید انقدر خودم رو مشغول کنم که وقت نداشته باشم به این خزعبلات فکر کنم. دختره بیا بریم یه میلک شیک دیگه بخوریم. بی سینما.

هوم عیده، بالاخره دستفروش ها هم توی تجریش پیداشون شد و من از نگرانی در اومدم! یه کمی داره شبیه به عید می شه. از در و دیوار هم داره تبریک عید می رسه و یکی دو تا تا حالا خیلی مزه کرده. یه «من در سال گذشته چطور زندگی کردم» نوشتم که خیلی خصوصی از آب در اومد و قابل اکران عمومی نیست. امسال انگار سال پیدا کردن ها و از دست دادن ها بود. هر چی بود سال خوبی نبود.
*
*
*
عوضش چـارشنبه سوریش معرکه بود. با این دو تا جغله رفتیم یکی از اون بخش های سنتی و خنده دار و دخترونه ی چـارشنبه سوری: قاشق زنی! بماند که من هی حواسم به پیرمرد همسایه بود که هر سال کاسه ی من رو پر می کرد و امسال پیشمون نبود. خونه ی اولی جوابمون رو ندادن، دومی گفت خدا بده! سومی هیجان زده شد و مامانش رو آورد دم در که سه تا گدای عجیب غریب نشون بده (!) و چهارمی هم که خودی بود و کلی بهمون خندید. ماجراجویی جالبی بود!!!

شاملو کجاست که بگوید

سال اشک پوری

سال خون مرتضا

.

.

.

.

.

.

.

کسی نمی خواهد چیزی برای امسالمان بنویسد؟

بهزاد-هوشـنگ سـتاری دراز کشیده روی نیمکت چوبی توی اتاق. هدفون به گوششه و لپ‌تاپ رو سینه اش. داره ارغـوان کامـرانی رو نگاه می کنه که گیج و مبهوت توی اتاق خودش می چرخه. (ما می دونیم اتاق به هم ریخته است و دزد اومده، مثلاً) ارغـوان میاد توی ایوون و بیرون رو نگاه می کنه. برمی گرده توی اتاق و یهو صدای بلندی میاد، انقدر بلند که بهزاد از جا می پره. ارغـوان کامـرانی، اینجا، توی این ده دور افتاده، موسیقی کلاسیک گوش می کنه.
.
.
.
.
.
از به رنـگ ارغـوان این «از جا پریدن» بهزاد رو دوست دارم.

گاهی چقدر مسخره یه چیزایی آدمو به هم می ریزن. نشستی ناهار خوردی اساسی، با کلی اسانس هر و کر. با دختره نصف هری پاترو دوره کردی و تقریبا متقاعد شدی که شرط و باختی. یا می ری سینما، یا کوه، به هر حال زندگی جور خوبیه. بعد میای ولو می شی پای اینترنت و وبلاگ یه آدم آرشیودار رو باز می کنی. یکی از اونا که لیست ارشیوه خودش وحشت آوره. بعد واسه خودت خوشمزگی می کنی و می زنی یه لینک از وسط آرشیوی رو بی هوا باز می کنی و می خونی، هی می خونی. نوشته ها آشنان. حتی اگه مال 3 سال پیش باشن. همه رو خوندی. اون وسطا می رسی به یه پست. یه چیزی که اصلا بهت ربط نداره. ولی داره. یه چیزی که کسی که تا حالا ندیدیش نوشته و تو به خاطرش محاکمه شدی.
بعضی تصویرا خیلی مسخره ان.

خوبم. به برکت آن هایی که می دانند برخی حرف ها و لبخند های به جا چطور روز آدم را یکهو از این رو به ان رو تغییر می دهد. به محبت آنهایی که بی هیچ انتظاری حرف می زنند و ایده های خوب و مهرآمیز می دهد و به لطف آنهایی که پناهگاه می شوند وقتی آدم مثل جوجه ی خیس باران خورده سر از گوشه و کناری در می آورد و مغزش کار نمی کند که مدار زندگی کدام است و چطور می چرخد. این روزهایم را بدجوری مدیون آنهایی هستم که گریه ها و خنده هایم را می بینند و صبر دارند در برابر من عجیب و غریبی که خودم هم دیگر خوب نمی شناسمش!

*

*

*

*

سون چیز خوبی است. باعث می شود آدم به دل راحت بیشتر از قدیم حداقل باتری داشته باشد. بازی دارد کلی بیشتر و با مزه تر از آن قدیمی های و استاندارد های ویندوز.تازگی های یا موهجونگ (؟) بازی می کنم یا کیک می پزم!!!!!

به دنیا آمدنش را خوب یادم هست. خیلی چیزهای دیگر هم در موردش، گرچه هیچ وقت ندیدمش. اسمش برای من نماد حفظ گذشته بود و مفهومی که داشت. برایش دعا می کنم.

"هاید" ام دارد بدجوری فعال می شود. دیگر صدایش را توی مغزم بلند بلند می شنوم. می ترسم از روزی که "جیکل" مغلوب شود...

با ما گفته بودند

کلام مقدس را به شما خواهیم آموخت

لکن عقوبتی جان‌فرسای را تحمل می‌بایدتان کرد

عقوبت جانکاه را چندان تاب آوردیم

که کلام مقدسمان باری

از خاطر گریخت

*

*

*

نمی دونم اصل شعر رو کی گفته، من یه نسخه ازش دارم به خط بابا، این جا چسبیده بغل دیوار.

قدیمیه، مال دو سه روز پیشه. اون وقت که بین ویندوز داشتن و نداشتن دست و پا می زدم!

*
داشتم هارد مرتب می کردم که تو این فرصت دو روزه ی میخکوبی به پای میز فرمت کنم و سون بریزم. رسیدم به فولدر عکس هایی که برای بچه ها مرتب کرده بودم. رسیدم به یه فیلم. شیش تا بودیم. تو هشتی خونه ی ده. اون وقت که هنوز تاقچه هاش کمد نشده بود و رختخوابا و ماشین رختشویی و جارو و این جور چیزا این ور و اون ور بود. اون روز که یه دیگ آش رشته بار گذاشته بودیم. پیدا بود که هنوز رشته ی آش رو نریخته بودیم، چون جعبه ی رشته بود و دائم هم ناخنک می زدیم. یکی نشسته بود رو لبه ی درگاهی که بعدا شد مسیر عبور و مرور و داشت پیاز خورد می کرد، احتمالا برای پیاز داغ آش. حرف می زد و یکی دیگه فیلم می گرفت. فیلمی که بعدا پاک هم شد! ما می خندیدیم. هر شیش تامون. سرد بود. انقدر که توی فیلم پیداست از سرما کز کردیم.
غصه ام گرفت. دو تا این سر و اون سر دنیان. یکی داره می ره. سه تا ازدواج کردن. دوتا از مرز ازدواج دارن بر می گردن. آخرین باری که جمع بودیم، عروسی یکی بود. چهار سال پیش. شهر داره خالی می شه. بدجور.

فارسی دارم. بدون فونت البته. سـِوِن چیز خوبی است. هنوز آفیس و به تبعش وان نوت ندارم. مشق هایم را هم ننوشته ام. اما ورد پد دارم و این خودش کلی کار می کند. فردا روز اول مدرسه است. پس فردا را امتحان دارم و نمی دانم چرا باز درس نخوانده ام. از بیرون یک صداهایی می آید بین رعد و برق و لودر. نمی دانم تقصیر بنایی همسایه است یا اسمان رحم آورده.
فردا. فردا روز ترسناکی است. نمی دانم چرا هراس ورم داشته و دلم می خواهد زودتر صبح بشود و بروم سر کلاس و ببینم که نه خبری هم نیست و همان اتفاق می افتد که ترم پیش و قبلتر هم در جریان بوده. ترس مشق ننوشته و درس نخوانده است. این دو سه هفته را حسابی تعطیلی داده بودم به خودم. یک چیزی بیشتر از حسابی هم. تمام کار های مفید و سود آور و آینده دار را رسانده بودم به حداقل ممکن. تعطیلات غیر رسمی خوبی بود. آن جوری نبود که بشود بگویم «خب تعطیلی بود. استراحت کردم.» ولی در رفع بعضی استرس ها و حال ها مفید بود.
اینجا یک آهنگی می خواند از آن دانلودی های عهد قدیم. از آنها که ته و توهای هاردم مانده بود. مداد شمعی ریخته ام روی میز و رنگی رنگی می نویسم و می خوانم. صدای یک آهنگی از بیرون می آید. اما انقدر دور است که نمی توانم تفکیک کنم ارگ دختر همسایه است یا بابا چیزی گوش می کند. این چند صفحه که تمام شود می شود رفت سراغ زندگی. یکی چیزی شبیه ناهار، یا شاید عصرانه و شام، سیزده بدر در جریان است. همه ی این جغله ها و بقیه ی ساکنان قدیم خانه می آیند و یک جورهایی تمام شدن تعطیلات را جشن می گیریم. آنها که می روند مدرسه و این هفته با هفته ی بعد برایشان خیلی فرق نمی کند. اما برای من فرق می کند. مخصوصا که دارم یک توطئه هایی هم برای خودم می کنم که ... !
*
*
*
باران می بارد. بوی نم می آید و صدای رعد و برق. خوب می شوم!!

آدم ویندوز اکس پی ای که نیم بند کار می کرد را بردارد بیاندازد دور و جایش سـِوِن بریزد که عالم و آدم می گویند روی این سی پی یو کار نمی کند، آخر و عاقبتش می شود این که پست آماده دارد اما آفیس ندارد که باز کند و کپی پیست، آپدیت شود!!

برای اولین بار بعد از عهدی نشستم و تلویزیون نگاه کردم. سال های مشروطه. دری وری گویی مطلق. هاله ای از واقعیت ماجرا داشت و بقیه اش مزخرف بود. میرزا حسن آشتیانی اش کلی مفنگی بود. انگار نه انگار این همان کسی است که در برابر هزار جور حرف مربوط و مخالفت دولتی می ایستد (بیشتر یک جورهایی شبیه بعضی مخالفان بود!!!). بعد هم که مردم و تجار با قمه راه افتادند به طرف ارگ. انگار دارند می روند قاتل و متجاوز بکشند. بعد شعار می دادند دیدنی. کلی شعارها وزن و آهنگ داشت. یک چندتایی حتی قابل استفاده ی روز بود! از آن جالب تر این که همه ی شعار ها بدگویی به شاه و بی لیاقتی اش بود. یک کسی نبوده توی آن هیئت نویسنگان و مشاوران تاریخی و فلان و بهمان که بهشان بگوید بابا جان، این بد و بیراه ها که خطاب به شاه گذاشته ای توی دهن سیاهی لشکر (که اصلا در حد و اندازه ی لقب سیاهی لشکر نبود، کلش به زور چهل نفر می شد!) هیچ وقت گفته نشده. هر قدر هم بد گفته می شه کسی سرنگونی شاه را نمی خواسته. کسی رو به شاه توهین نمی کرده. شاه یک چیزی بوده به نام ظل الله، اگر تا حالا نشنیده ای. عزیز بوده. محترم بوده. مملکت بدون بودن شاه قابل تصور نبوده. نه فقط توی دوره ی قاجار که از کلی قبل تر هم همین بوده. حالا بماند که ما انقدر برای این ظل الله تغییر شکل دیده ایم که فکر می کنیم همه هم مثل ما این همه تنوع در ذهنشان بوده. نبوده باباجان. صبح می روید روی نت چارتا خط چیز می خوانید شب می آیید آنها را می کنید فیلم نامه ی قاجار که نمی شود. کی گفته سفیر انگلستان در دوره ی ماجرای تنباکو این شکلی بوده و ترس ورش می داشته از هر سر و صدایی و رنگش می پریده. سر هنری درموند ولف انگلیسی یکی از آن هفت خط هایی بوده که بعید می دانم به راحتی بشود برایش توی تاریخ سفرای خارجی در ایران لنگه ای پیدا کرد. کارهایی کرده که صد و خورده ای سال بعد آدم می خواند کف می کند از این قدرت دیپلماتیک و مغز سیاسی. آن وقت یه جوجه ای نشان می دهید که تا دو تا داد می شنود می گوید مردم می خواهند انقلاب کنند، مثل انقلاب فرانسه. بعد شب نشانش می دهد که شمع روشن کرده زیر تابلوی (فکر کنم) ملکه و دعا می کند سالم برگردد لندن. ولف؟ شوخی کرده اید دیگر ها؟
.
تاریخ مشروطه ی کسروی دستم بود و این مزخرفات را می دیدم. دو سه بار رفتم تا مرز کوبیدنش توی سر خودم.

من امروز تهران را با سرعت 60 کیلوتر در ساعت فتح کردم!

قابل جشن گرفتن است!

او که من هستم دلش می خواهد بتواند یک جوری سر و سامانی به قالبش بدهد. بلکه از ماجرای رطب خورده در بیاید و بعدتر بشود برود بگوید که قالبتان را درست کنید لطفا! او که من هستم حالا که دستش به ابزار قالب وبلاگ سازی نمی رسد، بدش هم نمی اید یک جوری دست به سایر قالب ها بگیرد و مافینی، پای سیبی، کیکی راه بیاندازد. او که من هستم گاهی حوصله اش از دست خودش سر هم می رود!!!