اگه می خواین کسی رو اذیت کنین، ازش دلخورین، دلتون رو شیکسته، یا هرچی، و اگه یه آدم حسابی پولدار هستین و حاضرین از پولتون برای این مزاحمت استفاده کنین، یه راه خیلی خوب اینه که برین یکی از خونه های قدیمی همسایه ی اون آدم رو بخرین، یا با صاحبش برای ساخت و ساز شریک بشین.


مطمئن باشین که برای حداقل دوسال از زندگی می افته!

برای اطمینان بیشتر می تونین کارگرایی استخدام کنین که زیاد حرف بزنن، زیاد با هم دعوا کنن و اصولا تن صداشون بالا باشه.





* خونه ها که ساخته می شه من هی بر انواع باعث و بانی هاش درود می فرستم. اینا که این ورا خونه می سازن، بدون هیچ دشمنی شخصی لااقل سه ساله زندگی ما رو مختل کردن. چه برسه که دشمنی هم در کار باشه و دیگه فبها!

سردم است. نمی دانم چرا. از صبح، بینابین نشستن پشت در اتاق های مختلف و منتظر شدن، با این مقاله ی متن سریانی سر و کله زده ام. دوستــش دارم. حیف که طبق معمول دیر است و حیف تر که اردیبهشت بدجور بر باد رفت، وگرنه خوب از این کلنجار استفاده می کردم. با همه ی این حرف ها سردم است. ژاکت پوشیده ام و حوصله ی چایی خوردن ندارم. حتی انقدر سردم که حوصله ی بلند شدن و گرم کردن چیزی برای خوردن هم ندارم. یعنی نمی توانم. شام خورده ام و سیب و کلی خودم را تحویل گرفته ام (جای استادم خالی بود که ببیند من هم یک وقتهایی به خودم و شکم مبارکه می رسم!) ولی هنوز سردم است.
*
*
*
آنقدر نگران این کارهای عقب افتاده ام که هولش نمی گذارد شروعشان کنم. تا دهم خرداد یک جورهایی که نه، خیلی جورهایی ترسناک است. بعدش دیگر دست من نیست.

هی می گویند دووومم خـرداد، هی من یک صحنه ی ثابت می آید جلوی چشمم. پنجم دبستان بودم و امتحان نهایی داشتم. یک آشنایی یک پوشه ی پر نمونه سوال تاریخ و جغرافی و مدنی امتحان نهایی آورده بود و من چون تاریخ و مدنی ام خوب نبود(!!!!) «مجبور» بودم همه را حل کنم. هیچ هم قبول نبود که تکراری دارد و بعد از پنج شش تا حوصله ام سر می رود. نشسته بودم روی زمین، کنار دیوار، و ورقه ها را گذاشته بودم روی میز عسلی کوچکی، از آن کارهایی که دیگر یادم نمی آید کرده باشم! تلویزیون روشن بود و اخبار خبر نتایج انتــخـابـات را می گفت. برای من یازده ساله، فکر بیـــســت میــلــــــون خیلی بزرگ بود.
توی تمام این سیزده سال، هر کسی هر جایی گفته دوومم خـرداد، من یاد این تصویر افتاده ام.
.
.
.
(و نمی دانم چرا همزمان یاد «خروس» هم می افتم. انگار آن وقت کسی حرفی زده بوده و من یادم مانده!!!!!)

شخصاً از خرداد بدم میاد، مخصوصاً که امسال از همین اولش داره بدقلقی درمیاره.

روز سختی بود. هنوز شوکه ام. پروپوزاله آبرومند نبوده انگار. نمی دونم. هرچند همه کلی تعریف کردن ازم، ولی بازم یه چیزیایی بین کلمه ها میاد بیرون که حسش بده.

*

ده ترم درس خوندم، حالا به جز اون دوازده سال تحصیلی، هنوز هم لحظه ی آخر که اگه کار رو تحویل ندم صفر می گیرم، دارم تایپ می کنم و مقاله می نویسم. نمی دونم چرا. ساعت یازده و نیمه، یعنی من تا فردا صب، هیفده هیجده صفحه مقاله دارم؟ چشمم آب نمی خوره.

*

امروز کتاب به دست رفتم دفتر گروه. استادم گفت این چیه دستت؟ [پیرو مذاکرات دیروز سر کلاس] تو دیگه چرا داری این کتابو می خونی؟! می خواستم بشینم شرح درس خوندگی در ساعت دوازده تا دو صب از ترس نمره ی نگرفته بدم، دیدم نمی شه، صاحب-درس نشسته و آبرو ریزی می شه. نخوندم خب. نمی خوام بخونم اصلا. پروپوزالمو پس بدین برم خونمون. حس و حال درس خوندن ندارم. زورکی که نمی شه.

*

بازار بخارا را خوش است!

سردمه. به عرف شبای تحویل کار ولگردی مبسوطی کردم و الان ساعت ده و نیمه. اینترنتم رو تعطیل کردم. این صفحه رو باز کردم که باشه واسه نوشتن و می خوام شروع کنم. می تونم تا خود فردا صب رو بیدار باشم. لازمه یعنی. یه چیزایی تو کله ام میان و می رن. مثه تصویر استادم که وسط ضربدر راه پله ها رسیدیم بهش و داشت حرف می زد. مثه تصویر استادم که نشسته بود روی صندلی و من می خواستم برم سر کلاس و دلم نمی یومد پاشم. مثه قیافه ی فووف وقتی درو باز کردم و رفتم توی کلاس. مثه خنده اش وقتی داشتیم چایی می خوردیم و دعوا می کردیم کی کیکه رو ببره با خودش.

*

دستم به نوشتن این مقاله نمی ره. خیلی حسش گفتنی نیست، ولی هر بار که صفحه ی طرح کلی رو باز می کنم، یا یاد روز نوشتن و روز ارائه اش می افتم، موج تصویرهای نامربوط میان. بدم میاد از این مقاله. بدم میاد از همه ی کارایی که باید ترم دوم تحویل می دادم. از اونایی که باید تا آخر ترم بدم. از اونایی که پایان نامه نیستن! نمی شه یه قرار داد امضا کنم برم بست بشینم روی مبل سورمه ایه ی توی اون اتاق؟! حالا قرارداد نه، ولی نمی شه برم بشینم اونجا بگم چمه؟ هنوز خوب نیستم. هنوز دلم می خواد برم چمباتمه بزنم زیر میزم. نمی خوام اینو بنویسم. به چه زبونی بگم؟

*

فردا جفتمون باید بشینیم پشت در اتاقه، منتظر جواب. هرچند که می دونیم جوابه موقته، ولی باید بشینیم. ترسش رو نه، ولی این حس مشترکش رو دوست دارم. این که یکی دیگه هم این اضطراب منو داره!

*

هه! یاد اون روز افتادم که طبق معمول به دسته کاغذ و کتاب زیر بغلم بود و وایساده بودم. استادم گفت همین که وقتی یه حرفی می زنیم، من یا خودت، می گی از کجا معلوم؟ کی گفته؟ چرا؟ خودش خوبه. من هنوزم که به این حرفه فکر می کنم نیشم باز می شه از ذوق زدگی.

*

بیدارم هنوز. ننوشتم هنوز. هنوز...

بالاخره رسیدم به دنیای دیجیتال! چهار روز جاده نوردی و بوی نم و هوای مرطوب کلی حالم رو بهتر کرده. یه کار تحویلی منتفی شده و دو تای دیگه رو گذاشته بودم واسه این هفته، انجام می شه ایشالا! حالم خوبه. همه چی هم آرومه. فعلا! نمی دونم چرا علی رغم مجموع اخبار نگران کننده ای که داره می رسه نیشم بازه و حالم خوبه. خوبم دیگه. چی کار کنم. دست خودم نیست.

*

*

*

مرسی واسه همه ی تعریف های اون روز، اونایی که شنیدم و اونایی که حواسم پرت بود و بعد برام تعریف کردن. مرسی واسه حمایتی که کردین. واسه نگاه های گرمتون، که باعث شد صدام کمتر بلرزه و بتونم متنم رو بخونم. واسه همه اش.

*

*

*

یه سال در میون که میاد شوک وارد می کنه. دفعه ی قبل نه، قبلترش کلی واکنش روانی و جسمی نشون دادم، دقعه ی قبل یه خورده به هم ریختم، اما زیاد جدی نبود. این بار عین شوخیه، حتی از فکر کردن بهش خنده ام می گیره!!!

مغول و تیموری که می خواندیم، بحث انحطاط فرهنگی شد. این حرف ها که همه می گویند آی بعد از حمله ی مغول همه چیز بر باد رفت. استادم گفت جریان های فکری ضعیف شد، اما حرفه ها و فن ها درخشید، نقاشی، نگارگری، کتاب آرایی و خیلی کارهای یدی دیگر.

امروز نشسته ام پای لپ تاپ و باید فکر کنم و یکی دو صفحه چیزی را بنویسم. رسمی. حال و حوصله اش را ندارم. گشته ام و از توی کارهای عقب افتاده فولدر عکسی پیدا کرده ام که باید بریده شوند و رنگشان با تنظیم ثابتی اصلاح شود و سیو کنم. پنجاه و خورده ای فایل است. حوصله ی فکر ندارم، اما دلم کار روتین می خواهد. کار یدی. نشسته ام و عکس هایم را اصلاح می کنم.

همینجوری ها بوده لابد که هنر تیموری درخشیده.

کلمه ها دور سرم می چرخند. درس و طرح پایان نامه، نمایشگاه، کنفرانسی که آخر این هفته هست. مردن این آدمها. اگر بشود اسمش را مردن گذاشت. دیروز آمده اند که بیا و فلان کار را برای کنفرانس تو انجام بده، گفتم نه. امروز پیغام فرستاده اند که لااقل برو نمایشگاه و کتاب هایمان را بخر. می روم. بیشتر چون می دانم کتاب آنچنانی ای در کار نیست. چون فردا روز به نسبت خلوتی است. چون نمی خواهم به چیزی فکر کنم. شب ها می رسم خانه انقدر خسته ام که حتی نمی توانم بروم بخوابم. فاصله ی بین کشیدن پتو و گذاشتن سر روی بالش را یادم نمی ماند. ولی به طور عجیبی این خستگی را دوست دارم. دلم یکی از آن خلأهایی می خواهد که هیچ چیز تویش اتفاق نمی افتد. نه خوب و نه بد. نه کسی بمیرد. نه وقتی کتاب شعر باز می کنم تویش چیزی باشد. نه وقتی از فلان غرفه کتاب می خرم به چرخدنده ی زندگی گیر کنم. دلم را صابون زده ام برای یک سال آینده، که مال خودم است و پایان نامه. باید بروم مسافرت. دلم لک زده برای روزی که این همه فکرهایم و حرفهایم و زندگی ام را خودم قیچی نزنم. اینترنتم سرعت ندارد. دو سه روزی اضافه بر برنامه هم زندگی تعطیل شده. خدا به خیر کند.

هه، تازه درک می کنم کوستلر چطور خاطرات سیویلش را نوشته است!

*

*

*

تقویم دارد زجرآور می شود. این روزها بود پارسال که مانتوی زیتونی و شال سیدی رنگی پوشیدم و از خانه رفتم بیرون. بی آن که بدانم رنگ ها قرار است در زندگی یک سال آینده ام نقشی داشته باشند. توی آن اتاق کوچک انباشته از کاغذ مرد گفت این رنگی می پوشی؟! و من خسته این فکرها (که حالا فکر می کنم خستگی از زندگی بود، نه از فکر) لباس هایم را آن روز آویزان کردم توی کمد و پنج شش ماهی دیگر نپوشیدم، نتوانستم هم بپوشم. جــــرم این بود.

نشسته بودیم و داشتم ناهار یخ کرده می خوردم. گفتم دختر جان نیستی دلم برات تنگ می شه. گفتی برو بابا. رشته پلوی یخ کرده ماسید توی دهنم. دلم می خواست کیف و کتاب و لپ تاپ و ظرف ناهار و تو رو، همه رو با هم ول می کردم همونجا و پیاده راه می افتادم تو سرازیری دانشگاه، بلکه حرفت زیر قدم هام له می شد و راحت تر می رفت تو کله ام.

دارم درس می خوانم. این دارم یک جایی توی کله ی من وول می خورد اما نماد ظاهری ندارد که! کلاً بعد از دو روز دویدن شارژم تمام می شود و باید دو سه روزی خودم را بزنم به برق. بماند که برای امروز و فردا تا ظهر و کلی این ور و آن ورش هنوز برنامه دارم. بماند که مقاله ی ساعت ده شنبه را هنوز نخوانده ام. بماند که صد صفحه ی هشت صبح یکشنبه را هنوز نخوانده ام. بماند که آن نیم ساعت بین دو تا کلاس صبح شنبه را که می شد مقاله را تویش خواند، شوهر داده ام به یک کاری و آن را هم ندارم. بماند که نمایشگاه است و من حتی کارت را هم نگرفته ام، چه برسد به این که لیست ها را ورق بزنم. بدتر این که آن «نمونه ی اول، تایید نشده» نصفه مانده و نمی دانم کی قرار است تأیید بشود. بدتر تر آن که مقالهه رو به تأیید می رود و یعنی دو روزی باید وقت صرف پاورپوینت درست کردن بکنم، یعنی بادی یک باز دیگر بروم کتابخانه ی دانشگاه تهران و ناز بکشم.

*

*

*

دیروز ایستاده بودم کنار یک غرفه ای و دو نفر از رو به رویم سلانه سلانه و کتاب نگاه کنان رد شدند. دختر مانتوی کرم رنگی پوشیده بود و دست های پشتش به هم قلاب کرده بود. پسر اما بلوز ارغوانی رنگی داشت و دست راستش را از پشت دختر گذاشته بود روی دست راست دختر. چیزی آن وسط توی هوا موج می زد. از خواست و بی اعتمادی و فاصله. نگاه پسر را دوست نداشتم که هیچ، تنم را هم لرزاند. نه که من را ببیند. همان که دختر را نگاه می کرد.

هفتم اردیبهشت است و اینترنت سرعت ندارد. می نویسم بایگانی برای بعدا!

*

سرما خورده ام و بدجوری فین فین می کنم. سر و صدای همه را در آورده ام. کار دارم تلنبار و انترنت می خواهم که نیست. امیدی هم به درست شدنش تا یک شنبه ندارم. مدیا پلیر باز است و همین جوری خودش برای خودش چرت و پرت می خواند. باید بروم سراغ کتاب ال...! فارسی اش را پیدا نکرده ام و مانده ام با عربی! آن یکی کتاب روش تحقیق را هم آخر سر نخواندم.

*

شنبه نزدیک ظهر بود. نشسته بودیم سر کلاس و من رسما می لرزیدم. همان شد که سرما هم خوردم. استادم* حرف می زدد. اول کار گفت که یکی قربانی خواهد شد و آنچه که امروز اتفاق می افتد رسماً «قربانی» شدن است. حرف می زد و آن وسط ها یک هو گفت بنویسید. از نوشتن های ریز ریز شروع کنید تا بتوانید درست و خوب بنویسید. من پرت شدم به کلاس های تاریخ اروپای آن سال ها، که استادم می گفت نظر بدهید، و این حرف در برهوت «شما را چه به نظر دادن» چه نعمتی بود. و شوخی و جدی هنوز هم معتقدم آن حرف من را از هراس هر چه می گویم اشتباه مطلق است در آورد. مدت ها، تا آن روزهایی که جدی تر برای اظهارنظرهایم تشویق شدم، بر پایه ی همان حرف می زدم. نه که امروز نوشتنم بر این پایه باشد، که آن نوشتنی که استادم می گوید را مدت هاست شروع کرده ام. اما به جد معتقدم این شنبه، از آن شنبه ها می شود در زندگی من که قبل و بعدش با هم فرق دارد.

* استادم، یعنی کسی که چیزی به این خاصّی به من یاد داده باشد. کسی که دست به آن کار که بزنم، یادش کنم. وگرنه که خیلی ها «معلم» من بوده اند.

*

آشپزی کردن من خودش یک ماجرایی است.
دست پختم، آنقدرها هم بد نیست. یعنی یک جوری است که ادمی که مجبور باشد یک مدتی با من سر کند، از گرسنگی و غذای تکراری خوردن نمی میرد. زیاد هم دچار ترکیبات تخم مرغی مثل نیمرو و خاگینه و املت نمی شود، چون اصلا بلد نیستم از این جور چیزها درست کنم!
اما آن بخش هایی که مربوط می شود به خودم، خب گاهی خنده دارند. مثلا این که من با ساعت غذا می پزم. اگر قرار باشد برنج چهل و پنج دیقیقه بماند تا دم بکشد، می روم و سر همان وقت بر می گردم. فقط هم یک دلیل دارد. تجربه نشانم داده که اگر پای قابلمه بمانم آنقدر غذا را انگولک می کنم و هم می زنم که آخر سر چیز شل و ول و وارفته و بی ریختی از آب در می آید. برای همین هم هیچ وقت نمی توانم با دستورهایی که می گویند «کمی بماند تا جا بیافتد» آشپزی کنم.
این همه آشپزی کنم آشپزی کنم هم همه اش یکی دو بار در هر فصل اتفاق می افتد ها! علی رغم همه ی تلاش های مامان برای آشپز کردن من و همه ی اعتماد به نفسی که بهم می دهد و تشویقی که می کند باز هم حال و حوصله اش را ندارم. واقعا هم نمی دانم چرا.
*
*
*
این سخنرانی نتیجه ی یک سیب زمینی سرخ کردن ناقابل است. تکنیک زدم و قر و فر به خرج دادم و جوابش هم کلی تشویق شدم. نتیجه ندارد. عمرا دنبال این کار را بگیرم!

بعد از این همه سال التماس «یکی بیاد حال منو بپرسه، بپرسه چمه»، درست حالا، امسال که تصمیم گرفتم کمتر حرف بزنم، کمتر نق بزنم و هی نرم این ور و اون ور بگم چه مرگمه، اومده اصرار می کنه «تو یه چیزیته که نمی گی».
*
پ ن 1:یه قانونی بود را جع به این که هر وقت اصرار به داشتن یا خواستن چیزی رو رها می کنی، خودش پیش میاد.
پ ن 2: نمی خوام بگم!

Marshal: Stewart don't get married.
Ted: what?
Marshal: dude I'm sorry. Being a couple is hard and committing making sacrifices is hard, but if it's the right person then it's too easy. Looking at the girl and knowing she is the only one you wanted all the life should be the easiest in the world and if it isn't like that she is not the one. I'm sorry.


How I Met Your Mother, Season One, Wedding

چگونه سوسـن خانوم به بخشی از زندگی آدم تبدیل می شود؟

سوسـن خانوم از اون آهنگا بود که تو این دو سه ماه در و دیوونگی من یه وقتای عجیب و غریبی شنیده و در نتیجه موندگار شد. اولین بار یکی از اون شبایی بود که بچه ها به زور منو بردن بیرون و شام خوردیم. هیچ یادم نمی یاد از کجا اومد، ولی توی یکی از این سلکشن ها بود و منم گیج و خسته و عصبانی از این بیرون رفتن زورکی، یهو حسگرهای عصبیم فعال شدن که این یارو داره چی می خونه! دفعه بعد مهمونی آخری بود که رفیتم خونه ی نازی اینا و این دفعه بخش تصویری هم داشت و کلی بهشون خندیدیم. بعدم که خبر رسید توی بازار مـ.حـ.ک انگار پخش کرده بودن و اوضاع خنده داری بوده.
حالا نمی دونم چرا (چون اصولا من آخر همه ی اتفاقا و بحث های دسته جمعه اینترنتی می رسم) یه مدته هی ویدیوها و ریمیک های جدید ازش می ذارن. این دو تایی که من دیدم یکی کار بچه های شـریف و یکی هم فعالیت دانشجوهای ایرونی دانشگاه آلبرتـا، هر کدوم به شیوه ی خودش بامزه بوده. اونی که بچه های شریـف ساختن از نظر وفاداری به تصویر (؟!!) و شباهتش به کلیپ اصلی جالبه و لب خونی شون هم بهتره. ولی کلیپ آلبرتـا یه مزه هایی اضافه بر اصل کار داره، یکی uncut بودنش برام جالب بود، و یکی اداهایی که دخترا در میارن و عشوه و غمزه ها! از همه جالب تر این که سوسـن خانوم انقدر همه گیره و طرفدار داره. انصافا فکر نمی کردم بیرون از جو در قحطی ما، یه جایی این همه ایرونی سوسـن خانوم حفظ باشن و کلیپ بسازن.
دارم می گردم ببینم بازم پیدا می شه یا نه.

گاهی فکر می کنم وقتی شجـریان کارهای همایـون رو می شنوه چه حسی داره؟
*
*
*
*
*
*
*
یه چیزی شبیه بابا وقتی صفحه شناسنامه ی کتابایی رو که میارم خونه می بینه؟ هووم؟

کلمو کرده ام توی تاریخ مغول کمبریج و دنبال جبه و سبتای این ور و اون ور می رم. بهترم. شجریان جونیور از صب می خونه. فکر کنم سه چهار باری تا حالا دور زده. این وسط یک ساعتی بازی کردم و ساکت بوده. دوباره صداش رو باز کرده ام. مثل اِلا توی اون فیلمه که بهش می گفتن ساکت و یهو صداش می برید.
...این بار من یکبارگی در عاشقی پیچیده ام...
پسرک همچنان «ظاهراً» بهتره. خبرا نفس بُرن ولی خوبن. همین که رو به راهه و صدای اونا که خبر می دن خوبه خودش کلیه. وروجکیه و نمی دونه چه جوری همه ی زنجیرهای ارتباطی رو یهو کشیده و همه به هم وصل شدن. گاهی فکر می کنم بهتر که نمی دونه! :-)
شکلات می خورم با چایی رنگ پریده. پونزده روزه یه کله دارم چایی می خورم و دیگه حتی از بوی چایی خشک هم حالم به هم می خوره. هنوز از شیرینی های عید مونده و این یعنی تا اطلاع ثانوی باید شیرینی خورد، بدون حق انتخاب. تنها شیرینی حق انتخاب دار فروردین، مال بیست و شیشم بود، که امسال نمی رم و شیرینی هم نمی برم و خلاص! این نصفه نیمه ها رو باید تموم کنم. بدجوری دارن انرژی می برن. یادم باشه زنگ بزنم و اجازه ی اسکن کردن کتابه رو هم از صاحب کتاب بگیرم.
امیدوارم فکر داشتن یه نسخه ی دیجیتال از کتابه به سلامت شیرازه اش بچربه و بهم اجازه بده.

زنگ زده ام برای تبریک سال نو و این حرف ها. سه نفریم و از آخرین باری که با هم بوده ایم هشت، نه ماهی می گذرد. از آنجا به بعد گم شدیم. حالا دوباره کله هایمان را از زیر برف در آورده ایم و به هم تلفن می کنیم. خنده دار این است که دو تا دو تا از زندگی هم خبر داریم و نصفه نیمه از سومی (در هر جفتی!).
زنگ زده ام و حرف می زنیم. مدت ها. به همان عادت مألوف سه چهار سال پیش. چیزهای تازه می گوید که شنیدنشان دور از انتظار نیست، اما دانستنشان از زبان راوی خب اهمیت دیگری دارد. می دانم اوضاع پیچیده تر از این حرف ها بوده ولی زبانم بسته است. خفه شده ام که بگوید. هر وقت که دلش خواست. مثل حالا که بعد از دو سه سال دارد تعریف می کند. حرف می زند و من گوش می کنم. دارم تمرین می کنم. برای این که هرچه سر زبانم می رسد را مزه مزه نکرده تحویل بقیه ندهم و بعد هی کاسه ی چکنم دستم نگیرم. گوش می کنم. گوش می کنم. گوشم می کنم...

این هفته ها هفته های خوبی برای تمام شدن یک سال و شروع یکی دیگر نبودند. پسرک ظاهراً بهتر است. نمی دانم. از چهار خط و نصفی ایمیل و دو کلمه اعلام وضعیت بیشتر از همین «ظاهراً» چیزی در نمی آید. همین هم نعمتی است توی این روابط درهم و برهم و اتفاقی که دارد می افتد و کاری که از ما بر نمی آید. فعلاً دعا می کنم به جان اورنج و امکان ایمیل زدن و پیغام گذاشتنش که نصف دنیا را از بیخبری در آورد.