نوشتنمان نمی آید همی!

پروژه ی نقاشی ی خونه تقریبا رو به اتمامه. من از بوی این رنگا حالم بد می شه ولی از اونجایی که تهوع دو روزه به یه هفته ده روز نیا نرو ی نقاشی با رنگ ها معمولی ارجحیت داره باهاش می سازم. ارکستر سمفونی بنایی همسایه هم به راهه و دیگه دارم رو به جنون می رم. فقط تنها نقطه ی امید دیوار طرف ماست که هی داره می سازه و می ره بالا و این یعنی بعد از یه سال و خورده ای یواش یواش قراره از شرشون خلاص بشیم.

دارم مغزمو جمع و جور می کنم که تا جمعه مقاله ی اولی رو به یه جایی برسونم. بماند که وسطش هم دارم هزار تا کار دیگه می کنم. ولی روی روالم. صبح قاطی این کارهیا نا مربوط بسته ی نامه های جد بزرگوار رو در آوردم و شروع کردم به خوندن. خوب چیزی ازش در میاد. خوشمزه ی قضیه اینه که به رمز و با دست چپ واسه هم نامه نوشتن، لابد برای این که بعدا بتونن بزنن زیرش. انقدر بلند بلند خوندم که آخر سر مامان وقتی نامه ای رو که داشت ایمیل می زد می خوند واسم، پهن شده بودم رو زمین از زور خنده، با نثر جد بزرگوار نوشته بود!

دلخورم، از چیزی که نمی دانم چیست. از چیزهایی که اتفاق افتادند و دوستشان نداشتم و زبان هم نداشتم آن وقت بگویم من اینها را این شکلی نمی خواهم. اسمش این است که برای من انجام می شوند ولی برای دل بقیه است. من آن وسط هیچ کاره بودم. و چه طوفانی بود. مرد می خواهد گفتن این که طوفان بوده آن چیزی که حالا همه ازش به اسم موج حرف می زنند. دلخورم. از خودم. از این که توی موج های تنهایی چقدر شکننده و ترسو و نرم می شوم و حاضرم برای صدای یک آدمی از نزدیک خودم را همه جور له کنم. دلخورم از این که نمی توانم یک بار هم که شده محکم برای این آینده ی لعنتی تصمیم بگیرم. دلخورم از این که آن خودم که من می شناسم یک آدمی است که انگار هیچ کسی اسمش را هم نشنیده. هر کسی برای خودش چیزی از من ساخته. و من هیچ کدام نبستم.

دیشب خسته و وارفته به معنای واقعی رسیدم به صندلی اتوبوس*. طبق معمول هم ننشسته چشمامو بستم. و منتظر شدم که راه بیافته بلکه یه خوابی بکنم. یه کم بعد چشامو باز کردم و دیدم روی صندلی اون طرف راهرو یه آقایی نشسته. بعد شدن دو تا. بعد صدای یه خانومی اومد که آقا صندلی خالی که هست بیا بشین و مرده گفت نه رانندهه گیر می ده**. بعد یکی دیگه اومد نشست و اتوبوس راه افتاد. تا دو تا ایستگاه بالاتر بالاخره بقیه ی صندلی های زنونه پر شد و آقایون در اقلیت افتادن. فکر کردم که بالاخره ما زن ها اتوبوس ها رو فتح کردیم. بیشتر از یه ساله که هم خانوما می رن جلو توی قسمت مردونه می شینن و هم آقایون رو، اول مسن تر ها، و حالا تا وقتی صندلی هست و مردا سر پا وایسادن، خانوما همه رو، دعوت می کنن که بیان بشینین و فرقی نداره. این کار باعث شده هم دو طرف از حرفای عادی ای که در یه دست بودن ساکنین می زنن کوتاه بیان و هم احترام هم رو نگه دارن.

مترو هم یه جورایی همینه. من یکی که تا مجبور نشم واگن زنونه سوار نمی شم. غیر از بازار مکاره اش، جماعت هم آدم رو اذیت می کنن. این ور توی واگن های مختلط آقایون جا برای آدم خالی می کنند. کنار دیوار، یا صندلی خالی رو به آدم تعارف می کنند. مراقبت می کنن که این بچه و دستفروش ها خانوما رو اذیت نکنن، ولی اون ور انگار چون همه خانومن، حفظ حریم و احترام به بقیه زیاد معنی نداره. هم کلامی و هم فیزیکی حریم آدما رو می شکنن.

توی تاکسی هم وقتی که راننده ها رو مجبور کردن که صندلی جلو فقط یه نفر بشینه، تا یه مدتی آقایون خودشون رو مقدم می دونستن برای جلو نشستن، ولی حالا یه کمی اوضاع بهتره. اول مسن تر ها، بعد اونایی که بار یا بسته ی بزرگی دارن، و بعد خانوما در اولویتن، و انصافاً که این ماجرا توی مثلاً تاکسی های پراید خیلی به حال آدم فرق داره.

نه که بخوام بگم فقط باید به زن ها احترام گذاشت یا زن ها در اولویتند، می خوام بگم داریم احترام گذاشتن به هم رو تمرین می کنیم.

 

*: اتوبوس های داخل شهری

**: راست می گفت، توی اتوبوس های بلیتی شرکت واحد گاهی اذیت می کنن، اما پولی ها و خصوصی ها معمولاً چیزی نمی گن.

گیج عالم که منم!

هنوز یه جورایی از سیر وقایع دیروز منگم. آخر و عاقبتش خوب بود البته. منتها فکر کرده بودم بعد از مذاکرات لازمه می رم حسابداری و کتابخونه و ... کلی کار برای انجام دادن داشتم. بعد یهو سر از یه ساختمون دیگه در آوردم و بیست و چارتا امضا که پای کاغذا زدم! (دفترخونه نبود اونجایی که رفتم!!!!). خلاصه که فعلا خوشبخت و ذوق مرگ و خندان لب و گیج عالمم و هنوز نمی دونم باید چی کار کنم! فقط می دونم که از بار فشار سمبل کردن این کار تا آخر ماه خلاص شدم. از فردا باید بیافتم دنبال پایان نامه و جمع و جور کردنش که به این پروژه ی مدیریت و کارای شرکت گره نخورم و لااقل یه کمی جلو باشم (البته این چیزها رو باید در ناصیه دید!) وسط مرداد هم امتحان دارم. پسر عموی محترم رو هم بهش می گم بخون و نمی خونه و خدا به داد برسه بعد از امتحان.

*

زنگ زدم به زهرا که بیا منو ببر کنسرت. بعد از یه مدتی التماس و تهدید و من بمیرم تو نمیری و توجیه این که کله ام به کجا خورده که می خوام برم کنسرت راضی شد، مشروط به این که بلیتش رو من پیگیری کنم. حالا پشیمون شدم!

*

دختره رفته سر کار!. باید برم به زور ازش شیرینی بگیرم. با کتک!

*

ذهن نا منظم، کار عقب مونده، حواس پرت، تلاش «مضاعف» برای منظم فکر کردن، اینا همه اش آخر و عاقبتش می شه این جور دری وری که من دارم می نویسم!

زنگ زده بودم به دوستی (می نویسم که توی کله ام نچرخه). تقریباً آب بست زیر پی ساختمونی که رفته بودم بالا و خوش و خرم داشتم می گفتم ال و بل. خوب یا بد برگشت پذیر نیست کارم و مجبورم یه بلایی سر ساختمونه بیارم. دستام یخ کرده! یعنی حتی فکرش هم وحشتناکه. یه آدمی احتیاج دارم که کلمه به کلمه ی این ایده ها رو باهاش مشورت کنم.

*

اعتراف می کنم که یهو ترس ورم داشت. دارم می گردم ببینم چه جور سنگی پیدا می کنم که بذارم زیر پام. زیاد چیزی دستمو نمی گیره. نمی دونم. یه جورایی نگران کننده است و یه جورایی امیدوارکننده. یه کمی حس روز قبل از اون کنفراس اقطاع دوره ی مغول رو دارم. من بودم کلی چیز که می دونستم، ولی به درد نمی خوردن. چایی ای که نشستی و پشت در اتاق استاد ِ رفته خوردیم. ترجیح می دم اون نگاه امیدوار کننده ای که باعث شد فرداش کنفرانسه رو به خیر بگذرونم یه جایی این دور و ورا ببینم. لطفاً!

*

نمی دونم چرا امیدوار بودم تو یکی تشویق کنی! عبث بوده انگار!

دارم می‌نویسم. بیشتر دارم می‌نویسم که نوشته باشم و از کله‌ام بره بیرون. زندگی خیلی وقته که تبدیل شده به جریان‌های بیست دقیقه‌ای. یعنی عموماً بین بیست دقیقه به سه (یا چهار یا پنج یا هر ساعتی) تا سه (و یا....) رو هوشیارم و حواسم جمعه که خب بعله باید این کار یا اون کار رو بکنم و مثلا دو ساعت وقت دارم و دیر می‌شه و بهتره آدم موفقی باشم و سر وقت تمومش کنم. بعد معمولاً یه کاری پیش میاد، یا خودم پیش میارم که ساعت از اون وقت مقرر می‌گذره. این وسط یه چرخه‌ی کوچیک‌تر هم دارم، مثلا بین هر ساعت و بیست دقیقه، تا بیست و پنج دقیقه، که هول می‌شم ای بابا باز گذشت و زود باش. بعد ناکام می‌مونه. دوباره می‌شه بیست دقیقه به چهار (مثلا) .و این دایره هی دور می‌زنه!
راه حلش اینه که یک کمی با عرضه‌تر و با اراده‌تر با قضیه برخورد کنم. این یه ماه آخر یه کمی اوضاع بهتر بوده. ولی دایره هنوز به جای خودش باقیه.
*
خوبم. داشتم آرشیو می‌خوندم. آرشیو وبلاگای قدیمی رو-نکردنیم رو. بعد به طرز اعصاب خوردکنی به این نتیجه رسیدم که بیشتر از 5 ساله دارم با یه لحن ثابت ناله می‌کنم! رو هم رفته هم توی این 5 سال زندگیم بد نبوده. حتی یه جورایی باید بگم خوب هم بوده. حالا خود نفس ناله کردن به کنار، این شکل ثابتش بدجوری باعث شده بترسم. واسه اینه که این روزا دارم سعی می‌کنم بخندم. یه خورده هم حتی الکی. ولی خوبه. از آسمون هم یه ایمیل و دو تا کتاب رسیده که دارن تبدیل می‌شن به هندبوک و استفاده‌ی دائمی!
اینه که خوبم!
*
تبلیغات:
هیچ یادم نیست که کجا خوندم از ضمیمه‌ی «داستان» خردنامه‌ی همشهری تعریف کرده بودن. هر کی نوشته بود، الان با قاطعیت تمام دفاع می‌کنم ازش که حق داشت. خوندنی بود و به نسبت حجم و قطع و محتوا و کیفیت فنی، قیمتش هم مناسب بود.

.همچنان فوتبال می بیینم. بازی قبلی که نشستم و نگاه کردم، برزیل هلند بود، که برزیل حذف شد. اونم با مسخرگی تمام. شد دیگه مهمون هم بودم و لالمونی گرفته بودم. بنده ی خدا آقای صابخونه هم همین حال من بود، فقط خوش شانسی ما جفتمون واسه برزیل ابراز احساسات می کردیم و کل کل در کار نبود.
دیشب هم نصفه بازی اوروگوئه و هلند رو دیدم. هی دعا کردم اروگوئه ببره، حقشون هم بود. ولی وسطش خوابم برد.

امشب اما نشستم و دارم دعا می خونم واسه این که اسپانیا ببره. فقفط واسه این که آلمان نبرده باشه! اون دوست فوتبال‌بینی راه دورم هم امشب نیست. بابا هم خونه نیست و گه گداری دیجیتالاً می پرسه چه خبره.

(دعا می خونم نه که امن یجیب گرفته باشم، در مایه های آرزو کردن و انرژی و اینا)

کم پیش میاد آدمای دور و ورم، دوستام و هم‌سن‌و‌سالام، توی چهارسال ثابت بمونن (دارم از خودم تعریف می‌کنم!) و بیشتر از یه بار جیغ‌جیغ های منو پای فوتبال، یا بعداً راجع به بازیا بشنون. بازی شاخص جام قبل رو توی سالن ورزش دانشگاه و با همراهی دویست سیصد نفر از دخترای هم‌سن‌و‌سالمون دیدیم. یکی از بازیای ایران بود، فکر می کنم با پرتغال، و من یکی که بیشتر از فوتبال محو جماعت تماشاچی شده بودم. الحق که تماشایی بودن!


امسال هنوز واسه تعیین بازی به یاد موندنی زوده، ولی بازی دیشب آلمان انگلیس، بامزه از آب در اومد. بازی کلاً و از لحاظ تاریخی (!!!) جنجال‌برانگیز بود و جنجالی‌تر هم شد ( با تکرار ماجرای گلی که سر گل بودن و نبودنش بحثه، فـردوسـی‌پور به اندازه‌ی کافی وسطش سخنرانی کرد، انقد که منم شیرفهم بشم!)، ولی اوضاع فوتبال دیدن من خودش کلی خنده‌دار بود.

از تنها فوتبال نگاه کردن بدم میاد و به نظرم همه‌ی مزه‌ی فوتبال به کری خوندنه. منتها طبق معمول علی مونده بود و حوضش. لپ‌تاپ به دست نشسته بودم پای تلویزیون و مامانم، بنده خدا، واسه این که من تنها نباشم نشسته بود پیشم. توی یه ربع اول یه دوست قدیمی، با دو سه هزار کیلومتر فاصله پیدا کردم که اونم تنها داشت فوتبال می‌دید و پای اینترنت بود. اون واسه انگلیس هورا می‌کشید و من مصلحتاً واسه آلمان! من با سه دیقه تأخیر بازی رو می‌دیدم و وقتی می‌نوشت «آخخخ آخخخخخ نــــــه» می‌فهمیدم یا آلمان گل زده یا انگلیس نتونسته گل بزنه! بنا به سابقه‌ی کل کل کردن خودمون، و از اون بیشتر جوگیر اوضاع فوتبال، تقریباً تمام نود دیقه رو واسه هم کرکری خوندیم و بهترین قسمتش هم البته بین گل دوم انگلیس و گل سوم آلمان بود.

تکمله‌ی جریان هم بابا بود که دور از تلویزیون و رادیو و نزدیک اینترنت نشسته بود و از منِ بیسوادِ فوتبال‌نفهم، اینترنتاً (!) می‌پرسید که گله چرا گل نبوده!

(عکس دزدی است!)

 
پ ن: در خدمت ملامحمدرضا می باشیم است!

جمعه است. پس فردا آخرین امتحان این سه ترمه، و شاید یکی از سخت ترین ها. خوندم. به نسبت هم بلدم. ولی خب نگرانیش هست دیگه. فوتبال هم که هست، اونم بازی بـرزیل پـرتغال. حالا یکی بیاد این وسط بگه اولویت با بـرزیله یا تاریخ قاجار؟! این دو روز که بگذره، و البته حواشی بقیه ی زندگی، دو تا مقاله باید بدم تا آخر تیر، یکی صفویه و یکی قاجار. کتابه رو باید به جای آبرومندی برسونم و البته مهم تر از اینا باید ماهی بشم!

 

کسی می دونه تافـل تربیـت مـدرس رو کی می گیرن؟

تهران، داخلی، مجلس!

نشست تخصصی تاریخ مجلس بود. من هم به سابقه‌ی تحول زندگی شال و کلاه کرده بودم. یک چیزهایی هم شنیده بودم که قرار است توی ساختمان قدیمی مجلس که حالا شده موزه برگزار شود. که شد. آن بالا که نشسته بودم، ردیف دوم، سوم، همه‌اش توی فکر این بودم که جد بزرگوار یک وقتی روی یکی از این صندلی‌ها نشسته. شاید همین جا حتی. عکسش هیچ جا به دیوارها نبود. آخر سر هم غر زدم که عکس عالم و آدم را زده‌اید به دیوار جز این جد ما! آقای جعفریان کلی خندید.

روی هم رفته حس و حال جالبی بود. این جسارت که مراسم را برده بودند توی ساختمان قدیمی، این ابتکار که کیف و موبایل و دوربین همه را دم در گرفتند و خیال همه را از این ور و آن ور عکس انداختن خلاص کردند، این که گروه برگزارکننده و از همه بیشتر خود آقای جعفریان خوش‌برخورد بودند و رسیدگی می‌کردند. از همه جالب‌تر برای من، حواس جمع و حافظه‌ی عجیب و غریب کارمندهای کتابخانه‌ی مجلس است. توی این دو باری که رفته‌ام، دو نفر من را از موج میکروفیلم‌خوانی‌های سه سال پیش به یاد آورده‌اند.

حواشی‌اش هم خوب بود. حواشی کلی یعنی مراسم پذیرایی جالب بود، دور اول به صرف بستنی و شربت، و دور دوم به صرف نان و پنیر و البته آش! حواشی شخصی هم جالب‌تر. نصف دوستان قدیمی را که دو سه سال بود ندیده بودم دیدم، وعده‌ی یک سور عروسی گرفتم، هیجان‌انگیز بود...

کلی هیجان زده اومدم گزارش مجلس نوشتم، دستم خورد همه اش پرید
)-:

بلاگر متحول شده. دیزاینر جدیدش رو ظاهراً رسمی کرده، از درفت در آورده. هیجان زده ام. ولی وقت کلنجار رفتن باهاش رو ندارم، و نامرد طبق معمول با فارسی خوب نمی سازه و لنگ می زنه.



پارسال پارسال پارسال....هر روز با این کلمه پیش می ره. پارسال این موقع سه تایی نشسته بودیم دور میز کتابخونه و التماس درخواست می کردیم که بقیه هم همین جور جاهایی بشینن.

امتحانام خوبن! مثلاً! (استاد شما نخونین!!!!) چی بگم خب. ناله که می کنم می گن غر می زنی. تو بلاتکلیفی ترجیح می دم لااقل به پری لیوان نگاه کنم.

دیروز بود که خانومه توی پیاده رو جاش رو داد به ما و رفت! غذاش سوخته بود. و امروز که توی تاکسی داد و بیداد می کردم .
به تاریخ پارسال البته.



هنوز آرتــور کوستـلرم!

!تاریخ‌نگاران بنگارند

چهارشنبه، هشت و نیم صبح، پای سفره ی صبحانه:
«مورخ باید بُله باشه...»

صداتون تو گوشم هی زنگ می زنه، که گفتین این کار اولش خیلی سخته...

شدم مثل آدمی که نمی دونه از مال پدریش خونه بسازه، یا از وامی که برای گرفتنش دوندگی کرده...

 

*اس ام اس زدم برای استادم، بعد خوشم اومد، گفتم اینجا هم ثبتش کنم!

و ناگهان زندگی متحول می شود!

رفته بودم شیرینی بخرم. به آقای شیرینی فروش گفتم از این سینی دو ردیف بذارین. خندید که معلومه اینا رو خیلی دوست دارین! گفتم که بعله. یکی اضافه بر جعبه تعارفم کرد که حالا یکی بخورین! احساس زندگی در مملکت متمدن و محترم بهم دست داد!

اگه می خواین کسی رو اذیت کنین، ازش دلخورین، دلتون رو شیکسته، یا هرچی، و اگه یه آدم حسابی پولدار هستین و حاضرین از پولتون برای این مزاحمت استفاده کنین، یه راه خیلی خوب اینه که برین یکی از خونه های قدیمی همسایه ی اون آدم رو بخرین، یا با صاحبش برای ساخت و ساز شریک بشین.


مطمئن باشین که برای حداقل دوسال از زندگی می افته!

برای اطمینان بیشتر می تونین کارگرایی استخدام کنین که زیاد حرف بزنن، زیاد با هم دعوا کنن و اصولا تن صداشون بالا باشه.





* خونه ها که ساخته می شه من هی بر انواع باعث و بانی هاش درود می فرستم. اینا که این ورا خونه می سازن، بدون هیچ دشمنی شخصی لااقل سه ساله زندگی ما رو مختل کردن. چه برسه که دشمنی هم در کار باشه و دیگه فبها!

سردم است. نمی دانم چرا. از صبح، بینابین نشستن پشت در اتاق های مختلف و منتظر شدن، با این مقاله ی متن سریانی سر و کله زده ام. دوستــش دارم. حیف که طبق معمول دیر است و حیف تر که اردیبهشت بدجور بر باد رفت، وگرنه خوب از این کلنجار استفاده می کردم. با همه ی این حرف ها سردم است. ژاکت پوشیده ام و حوصله ی چایی خوردن ندارم. حتی انقدر سردم که حوصله ی بلند شدن و گرم کردن چیزی برای خوردن هم ندارم. یعنی نمی توانم. شام خورده ام و سیب و کلی خودم را تحویل گرفته ام (جای استادم خالی بود که ببیند من هم یک وقتهایی به خودم و شکم مبارکه می رسم!) ولی هنوز سردم است.
*
*
*
آنقدر نگران این کارهای عقب افتاده ام که هولش نمی گذارد شروعشان کنم. تا دهم خرداد یک جورهایی که نه، خیلی جورهایی ترسناک است. بعدش دیگر دست من نیست.