نشسته ام خانه ی مامان. خودمان اینترنت نداریم که. آقای همسر من را آورده اینجا که کارهایم را بکنم و مشق هایم را بنویسم و مثل یک بچه ی خوب درس خوانده بروم مسافرت. نمی نویسم که. یعنی یک کمی از فکر هایش را کرده ام اما نه آنقدر که رئیس مربوطه انتظار دارد و من در ساعت یازده باید انجام داده می بودم (همین در لحظه یک مقادیری لاله خوانده ام و نثرم به شدت تحت تاثیر است). از زندگی اینترنتی عقب افتادگی دارم. کمبود دارم. دارم عقده ای می شوم اصلاً. نشسته ام پای لپ تاپم، مامان و بابا هم این ور و آن ورم مشغول کارهای خودشان هستند. میز زیر دستم هم به عادت دیرینه تکان تکان می خورد. من هم وبلاگ می نویسم. با یک هراس خوشایندی که الان آقای همسر می آید و دعوایم می کند که بچه آوردمت مشق هایت را بنویسی نه که اینترنت بازی کنی. من خوشم می آید از این حال. از این جور پشت گوش انداختن زندگی. از این گرمای خوش آیند شوفاژ و آفتاب و چایی تازه خورده. از این بحث شیرین تولد جغله ها. از خرید اینترنتی. از سرخوشی این که خانم همکار گفت نیامدی هم نیا. گرچه احتمالاً باید بروم.



پ.ن اخبار دلغشه آور در زندگی بسیارند. آنقدر که حتی گرمای چایی را هم از بین ببرند.

من اینجام، طبق معمول پشت در اتاق شورا، منتظر که نتیجه ی بحث چی می شه. از توی کیفم لپ تاپم رو در آوردم و دستم خورد به پاکت کارتت. اشکم در اومد. که نیستی و نمی تونم بخوام باشی. که هیچی نمی تونم بگم. جات خالیه دختره.





دختر همسایه

دارم امتحان پس می دهم، امتحان چایی ریختن تمیز با کتری (نه سماور) ، امتحان درست از آب در آوردن غذا با دستور راه دور، امتحان خوش اخلاقی...
خدااااااا این یک ترم که مرخصی بودیم را هم به ما ندیدی که امتحان نگیری؟!




مسلمه که دارم خودمو لوس می کنم

موافقم

دختر همسایه دیشب رفته بود عروسی. از وقتی پایش رسیده به خانه مدام دارد حرف می زند. که چطور بود و چه طور نبود و کی چی کار کرد و کی چی گفت. هی با عروسی خودش مقایسه می کند. وراجی هایش یک وقت هایی کله ی آدم را می برد.هنوز یک ماهی تا عروسی اش مانده و خدا می داند تا آن وقت چه بلایی سر ما می اورد. دختر همسایه دختر عجیب و غریبی است. به قیافه اش نمی خورد عروس باشد و خودش هم از همین کلافه است. می گوید هر جا که رفته همه با تعجب پرسیده اند عروس تویی؟!!! انگار که چهارده پانزده ساله باشد. انگار زود باشد. نمی دانم یک کمی خب بقیه حق دارند، یک کمی هم خودش.
دختر همسایه کسی را برای حرف زدن ندارد، برای همین دائم سر و کله اش توی خانه ی ما پیدا می شود. بعضی وقت ها خوش و خندان و سر حال است، خب به ما هم خوش می گذرد، بعضی وقت ها بد اخلاق و بی حوصله ی و کلافه است. این جور وقت ها را مجبورم تحملش کنم، کسی را ندارد و انهایی هم که اطرافش هستند حوصله ی غرغر شنیدن ندارند. پناهنده می شود به من. دلم نمی اید بگویم که نیا یا حوصله ندارم یا به من چه. دختر همسایه است دیگر.

اومدم آنلاین که مقاله ی قدیمیم رو برای دوستم فوروارد کنم، موندگار شدم. سرعتم انقدر پایینه که برای باز شدن ادیتور بلاگر باید سه چار دیقه صبر کنم. حسن زیرک هم گذاشتم . بیشتر از صدای خودش البته دارم پارازیت ضبط عهد بوق و کیفیت پایین تبدیل رو می شنوم. کلاً خوبم. قول دادم که امشب سیوریتی ستینگ لپ تاپ بابا و کارتریج پرینتر رو مرتب کنم. هنوز ساعت پنج نشده. می رسم به همه اش. ناهار خورش قیمه پخته بودم، می گفتن بوش خونه رو بر داشته ولی خودم انقدر کله کشیده بودم توی قابلمه که درست در بیاد نمی فهمیدم. خوشمزه شده بود. دلم شیرینی خامه ای می خواد. از اونایی که دیروز صبح وسط خاک و خل شرکت خوردیم. یادم باشه تاریخ عضدی رو چک کنم که بالاخره جهانشاه میرزا پسر کدوم زن فتحعلی شاه بوده. یه کمی نگران فردام. یه کمی کلاً نگران آینده. ولی فعلا ضرب اون آهنگ ها نمی ذاره به چیزای نگران کننده فکر  کنم. پنجره ی یاهو مسنجر بازه، با عکس بابا، همون که با گوشی قدیمیه گرفته بودم، یه زمستون، کت پوشیده دم در راهرو، و عکس خودم که هر و هر دارم زیر آفتاب تابستون می خندم.
دلم واسه ی هر دوتای این حال ها تنگ شده. هم خودم هم بابا.
مامان پای تلفن دستور خیاطی می ده. من حواسم پیش جهانشاه میرزا و حسن جهان خانمه. که اولی پسر یه زن یهودی و دومی دختر یه زن کرمونی فتحعلی شاه بودن و دومی آخر و عاقبت خوبی داشته و از اون زن هایی بوده که یه پا مرد به حساب می اومدن. خب البته شوهر و منطقه ی حکمرانی و اینها هم موثر بوده! هنوز خوبم. هنوز صدای حسن زیرک میاد. برای از بین بردن تمرکز حواس بسیار مفیده.
یه صفحه ای رو باز کردم، فیلتر بود. رفت توی صفحه ی پیوندهای فرهنگی و اجتماعی. کشف کردم بعد از مدتها، خدا می دونه کی البته، این صفحهه رو درستش کردن و می شه اسکرول کرد و تا پایینش رو دید. دارم لینک ها رو باز می کنم. بعضی هاش جالبه. بعضی ها رو هر بار کلی دنبالشون می گشتم. بعضی ها رو در ده سال وبگردی اصلاً فکر نکرده بودم ممکنه وجود داشته باشن!
زندگیم یهو هیجان نگیز شد!

فرمودند هه!

هه!

روز خوب آن روزی است که صبحش خوب شروع بشود. خوب یعنی این که آدم از در خانه به قصد کتابخانه ملی بزند بیرون و بعد فکر کند برود دانشگاه فلان پایان نامه خوانی و آخرش سوار اتوبوس های بی ار تی کذایی خیابان ولیعصر سر از میدان ونک در بیارود، منتظر زهرا. دستبند رنگی رنگی بخرد برای خودش و زهرا و کلی ذوق زده باشد. بعد بایستد سر خیابان بیژن، که زهرا از پشت چراغ قرمز جهان کودک نجات پیدا کند. یک کسی بیاید و آدرس بپرسد و آدم بلد باشد جوابش را بدهد. همین که آدم یک بار در یک روز بلد باشد کاری را درست انجام دهد یعنی آن روز روز خوبی بوده است، دیگر بماند که با زهرا بودن کلاً بدترین روز دنیا را هم خوب می کند. بماند که اگر زهرا بعد از ده هزار سال بیاید خانه و فیلم و کتاب ببرد و آهنگ بیاورد یعنی آن روز معجزه بوده و بماند که اگر گردش آخر شبی با هدف بستنی خوری شروع بشود و موفقیت آمیز با هات چاکلـت به پایان برسد یعنی دیگر نور علی نور.

دلم برای کلاس فلسفـــه تاریــخ تنگ شده. با کتاب والــش.

پس فردا در سی و چهارمین سال اتفاقی افتاد یادتون باشه که من پیشگویی کردما!!!!

خوب نیستم. سهمیه ی سرما خوردن امسالم رسیده. هی سعی می کنم جلوش رو بگیرم ولی زیاد موفقیت آمیز نیست. اوضاع عمومی هم عالی نیست ولی قابل تحمله. کار دارم. دقیقاً می شه گفت توی لیست کارها غرق شده ام. ولی نمی تونم شروع کنم. کتابم، اون کتابه، دو تا پروژه ی نصفه، مجموعه، تز کذایی، اووووووووه. نمی دونم چرا وقتی قول انجام کاری رو می دم عرضه ندارم متر بگیرم دستم و ببینم چقدر می شه، نکنه از قدم بزنه بالاتر. چیزی که احتیاج دارم یه هفته حبس مطالعاتیه. سه تا کتاب دارم که باید به زور بقیه بشینم سر خوندنشون و تموم بشن. باعث می شه لیست کارام یه کمی کوتاه تر بشه.

 

فعلاً اولی رو شروع کنم که همه اش چل و هشت ساعت وقت داشته و نصفش رو هم بر باد دادم.

می گه توی آرژانتین روی یه دیوار نوشتن:
سی و چهار سال
قلم‌ها
هنوز
می‌نویسد

من توی گودر کامنت می ذارم:
یک روز کف خیابان انقلاب می نویسند سی و چهار سال گذشت و قدم ها این بار پیروزند!

دستم نمی ره ایمتیکون بغل کردن براش بفرستم. هی یاد اون شب آخری می افتم در خونه‌ی ما، با پالتو خاکستریه، زیر نور چراغ کوچه. که بغلش کرده بودم و نمی تونستم ولش کنم.
چارتا دختر بدبخت بودیم انگار.



از خدافظی بدم میاد. از کندن و رفتن بدم میاد. از  دور شدن بدم میاد.

به اندازه ی یه سوم محیط کره ی زمین دورتر از من نشسته و داریم چت می کنیم.
می نویسم کی میای؟
پاکش می کنم.
می نویسم مامانت کی میاد پیشت؟


پای این چت کردن ها بد جوری عر می زنم.

یه وقتایی خونمون حکومت نظامی سکوت داشتیم. به طرز واضحی منتقد و غرغرو ی اصلی به جریان من بودم که اصلاً کیف زندگی به سر و صداست! الان البته دارم ناله می کنم که تو رو خدا یه ذره سکوت. دلیلش؟ واضحه. همسایه ی نازنینی که از بیست و چار ساعت هیجده ساعت با صدای گوش نواز و آرامش بخش پتک و چکش آرامش روحی و روانی برامون فراهم می کنه. شوخی نمی کنم. یعنی روز وقتی خوب شروع می شه که بتونم قبل از سر و صدای اینا از خونه در برم. وگرنه خدا آخر و عاقبتمو به خیر کنه.

زندگی موهجونگه. سعی می کنی دور و ور یه «دو» رو خالی کنی که با یه «دو»ی دیگه بره، موفق که شدی می بینی اون یکی «دو» رو خیلی وقت پیش زدی رفته.

زندگی گاهی عبثه. درست مثل همین حالا. دو تا ستون کتاب نخونده ی مورد علاقه ی فلان و بیسار دارم. ولی دستم به خوندن نمی ره.

مدتهاست که این را می خواهم بنویسم. از همان وقت که قلقلک رفتن از سرم افتاد. یا آن روزی که توی اتاق شما ایستاده بودم و حرف امتحان زبانش را می زدیم. و گفتید می روند دیگر. همان وقت ها بود که فکر کردم باید این را یک جایی نوشت. که حالا که هنوز ( و دوباره) عقلم سر جایش است چرا نمی خواهم بروم. همه ی آنهایی که من را می شناسند می دانند هیچ جور وطـن پرستی آنچنانی ای در من یافت نمی شود که بگویم به آب و خاک و فلان و بیسار تعلق دارم. آنها که من را خیلی بیشتر می شناسند می دانند آدم بی رگ و شاید حتی بی غیرتی هستم که کافی است دو ماه جایی ولم کنند یا به زور نگهم دارند، با همه ی اجتماع اطرافم نه فقط آشتی می کنم و دوست می شوم که بلکه چنان احساس نزدیکی ای می کنم که کندنم خودش دردسری است، حالا می خواهد وسط پاریس و سوییس باشد یا موزامبیک و شیلی، اوج تجلل و راحتی باشد یا در و دهات.

اما برو نیستم. بیشتر شاید چون نمی فهمم اینها که می روند به امید چه چیزی می روند؟ و آنها که رفته اند چه چیزی به دست آورده اند. یک عالمه اش مال این است احتمالا نیم بند کاری دارم و شاید امید به آینده ی شغلی. یا اینکه خودم را می شناسم و می دانم آدم کار ثابت نیستم و هر جای دنیا هم که بروم زندگی ام با یک بخور و نمیر خوش خوشک خواهد گذشت. این دفعه ی آخری که گفتم بیخیال خب من هم می روم، مثل بقیه، بعدش صد دفعه فکر کردم ایمیل بزنم به یکی از آنهایی که رفته اند و بپرسم راضی اید؟ پشیمان نشده اید؟ واقعاً به این کندن و رفتن و هزار جور ضربه ای که می خورید و می زنید می ارزد؟ نزدم. می ترسم بگویند آره و خوب است و تو هم بیا. راستش این است.

نمی خواهم بروم. نه که این نمی خواهمم صد در صد باشد، اما نود را هست. نه که نخواهم جایی را ببینم یا جایی دیگر و با روش هایی غیر از این کاغذ بازی های عهد بوق درس بخوانم، می خواهم. اما دلم نمی خواهد بکنم، نمی خواهم از ریشه بکنم و بروم و دو سال سه سال بعد بیایم، تازه اگر بیایم، و با چیزی رو به رو شوم که فرق کرده، چرخیده. آن وقت من توی آن چهار چوب زندگی ام جا می شوم؟ هیچ بنی بشری می تواند تضمین بدهد که من دوباره بر خواهم گشت نه همین جا ولی حداقل جایی در همین نزدیکی؟

جای خالی آدم های رفته را کم ندیده ام. آدمهایی که یک سال و دو سال زندگی شان را صرف جا پیدا کردن و رفتن کرده اند. با دل خوش و هر و کر و شوخی و خنده و یک مشت نگرانی و گریه ی یواشکی چمدان بسته اند و رفته اند. بعدتر اما مانده اند آنهایی که در حلقه ی نزدیک جا گذاشته شده اند و ضربه ها. اولینش را شش سال پیش دیدم. وقتی خانه از آن دخترها خالی شد و زن افسردگی گرفت. بعد فاصله افتاد، تا همه مان آن لیسانس لعنتی را گرفتیم و راه رفتن باز شد. حالا زیاد می بینم. توی خانه هایی که یک وقتی ده پانزده نفر جمع می شدیم مانده یکی و دو تا. تلفن هایی که نصفه شب و سر ظهر باید ساعت نگاه کنی و دو کلمه حرف بزنی، خنده هایی که خدا می داند چقدر ناشی از خوشی اند و خوبم هایی که آدم نمی داند واقعاً خوب هستند یا نه. و بعد دلتنگی ها. در آغوش کشیده شدن ها به جای آنها که رفته اند. سوال ها که نکند تو هم می خواهی بروی. ضربه ها. خانواده های مریض. و این طرف امید ها که تو هم می روی.

نمی خواهم بروم.

به وقت پریروز

کامنتهام باز بود. روزی شونصد بار وبلاگمو باز می کردم که ببینم کسی چیزی برام نوشته یا نه. دیروز روی پست آخری یکی کامنت گذاشت. فاصله ی بین دیدن «شما یک کامنت دارید!» تا باز شدن صفحه انقدر هیجان زده شدم و ضربان قلبم بالا رفت، که بالکل بیخیال کامنت داشتن شدم.
خلاص!