یه وقتایی خونمون حکومت نظامی سکوت داشتیم. به طرز واضحی منتقد و غرغرو ی اصلی به جریان من بودم که اصلاً کیف زندگی به سر و صداست! الان البته دارم ناله می کنم که تو رو خدا یه ذره سکوت. دلیلش؟ واضحه. همسایه ی نازنینی که از بیست و چار ساعت هیجده ساعت با صدای گوش نواز و آرامش بخش پتک و چکش آرامش روحی و روانی برامون فراهم می کنه. شوخی نمی کنم. یعنی روز وقتی خوب شروع می شه که بتونم قبل از سر و صدای اینا از خونه در برم. وگرنه خدا آخر و عاقبتمو به خیر کنه.

زندگی موهجونگه. سعی می کنی دور و ور یه «دو» رو خالی کنی که با یه «دو»ی دیگه بره، موفق که شدی می بینی اون یکی «دو» رو خیلی وقت پیش زدی رفته.

زندگی گاهی عبثه. درست مثل همین حالا. دو تا ستون کتاب نخونده ی مورد علاقه ی فلان و بیسار دارم. ولی دستم به خوندن نمی ره.

مدتهاست که این را می خواهم بنویسم. از همان وقت که قلقلک رفتن از سرم افتاد. یا آن روزی که توی اتاق شما ایستاده بودم و حرف امتحان زبانش را می زدیم. و گفتید می روند دیگر. همان وقت ها بود که فکر کردم باید این را یک جایی نوشت. که حالا که هنوز ( و دوباره) عقلم سر جایش است چرا نمی خواهم بروم. همه ی آنهایی که من را می شناسند می دانند هیچ جور وطـن پرستی آنچنانی ای در من یافت نمی شود که بگویم به آب و خاک و فلان و بیسار تعلق دارم. آنها که من را خیلی بیشتر می شناسند می دانند آدم بی رگ و شاید حتی بی غیرتی هستم که کافی است دو ماه جایی ولم کنند یا به زور نگهم دارند، با همه ی اجتماع اطرافم نه فقط آشتی می کنم و دوست می شوم که بلکه چنان احساس نزدیکی ای می کنم که کندنم خودش دردسری است، حالا می خواهد وسط پاریس و سوییس باشد یا موزامبیک و شیلی، اوج تجلل و راحتی باشد یا در و دهات.

اما برو نیستم. بیشتر شاید چون نمی فهمم اینها که می روند به امید چه چیزی می روند؟ و آنها که رفته اند چه چیزی به دست آورده اند. یک عالمه اش مال این است احتمالا نیم بند کاری دارم و شاید امید به آینده ی شغلی. یا اینکه خودم را می شناسم و می دانم آدم کار ثابت نیستم و هر جای دنیا هم که بروم زندگی ام با یک بخور و نمیر خوش خوشک خواهد گذشت. این دفعه ی آخری که گفتم بیخیال خب من هم می روم، مثل بقیه، بعدش صد دفعه فکر کردم ایمیل بزنم به یکی از آنهایی که رفته اند و بپرسم راضی اید؟ پشیمان نشده اید؟ واقعاً به این کندن و رفتن و هزار جور ضربه ای که می خورید و می زنید می ارزد؟ نزدم. می ترسم بگویند آره و خوب است و تو هم بیا. راستش این است.

نمی خواهم بروم. نه که این نمی خواهمم صد در صد باشد، اما نود را هست. نه که نخواهم جایی را ببینم یا جایی دیگر و با روش هایی غیر از این کاغذ بازی های عهد بوق درس بخوانم، می خواهم. اما دلم نمی خواهد بکنم، نمی خواهم از ریشه بکنم و بروم و دو سال سه سال بعد بیایم، تازه اگر بیایم، و با چیزی رو به رو شوم که فرق کرده، چرخیده. آن وقت من توی آن چهار چوب زندگی ام جا می شوم؟ هیچ بنی بشری می تواند تضمین بدهد که من دوباره بر خواهم گشت نه همین جا ولی حداقل جایی در همین نزدیکی؟

جای خالی آدم های رفته را کم ندیده ام. آدمهایی که یک سال و دو سال زندگی شان را صرف جا پیدا کردن و رفتن کرده اند. با دل خوش و هر و کر و شوخی و خنده و یک مشت نگرانی و گریه ی یواشکی چمدان بسته اند و رفته اند. بعدتر اما مانده اند آنهایی که در حلقه ی نزدیک جا گذاشته شده اند و ضربه ها. اولینش را شش سال پیش دیدم. وقتی خانه از آن دخترها خالی شد و زن افسردگی گرفت. بعد فاصله افتاد، تا همه مان آن لیسانس لعنتی را گرفتیم و راه رفتن باز شد. حالا زیاد می بینم. توی خانه هایی که یک وقتی ده پانزده نفر جمع می شدیم مانده یکی و دو تا. تلفن هایی که نصفه شب و سر ظهر باید ساعت نگاه کنی و دو کلمه حرف بزنی، خنده هایی که خدا می داند چقدر ناشی از خوشی اند و خوبم هایی که آدم نمی داند واقعاً خوب هستند یا نه. و بعد دلتنگی ها. در آغوش کشیده شدن ها به جای آنها که رفته اند. سوال ها که نکند تو هم می خواهی بروی. ضربه ها. خانواده های مریض. و این طرف امید ها که تو هم می روی.

نمی خواهم بروم.

به وقت پریروز

کامنتهام باز بود. روزی شونصد بار وبلاگمو باز می کردم که ببینم کسی چیزی برام نوشته یا نه. دیروز روی پست آخری یکی کامنت گذاشت. فاصله ی بین دیدن «شما یک کامنت دارید!» تا باز شدن صفحه انقدر هیجان زده شدم و ضربان قلبم بالا رفت، که بالکل بیخیال کامنت داشتن شدم.
خلاص!

من؟ من یک آدمی ام که الان با دو تا نصفه مقاله هیچ عین خیالم نیست و می خواهم بروم بخوابم!

سه روز است یکبند سند می خوانم. اما حالم خوش نیست. می فهمم این حالی که دارم یک ورش سرازیری افسردگی است. و من حتی حوصله ی این افسردگی لعنتی را ندارم. دوباره بو می شنوم. و صدا. دوباره درجه ی حساسیت مغزم رفته بالا. حسود شده ام. دو باره کسی نیست. در هفت روز گذشته فقط و فقط یک نفر بوده که حالم را می پرسیده. از توی پستو. من سند می خوانم. من ترتیب نامه ها را مرتب می کنم. شال و کلاه می کنم که بروم سر کار. توی این ظهر شهریور ماه رمضان وقت بیرون رفتن نیست. می دانم. اما باید بروم. دلم هوای آن خانه را کرده. دلم هوای همه ی جاهایی را کرده که یک وقتی با دل خوش تویشان درس خوانده ام. و اتاقم هیچ وقت خدا این یک خاصیت را نداشته. هیچ کاری را و درسی را اینجا به دل خوش انجام نداده ام. انگار اینجا همیشه تبعیدگاه بوده برای آن وقت هایی که کار تا حلق آدم را گرفته و فردا صبح امتحان نخوانده بوده و دیر بوده و باید انجام می شده. درست مثل همین حالا. باید بروم. باید بروم یک جایی خودکاری مدادی چیزی بخرم بلکه برای نوشتن سرم گرم بشود. هی سعی می کنم ولخرجی نکنم و نمی شود. نمی شود. یک کسی محض رضای خدا یک ولگردی راه بیاندازد. حالم بد است.

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

 

 

 

• جرات ندارم لیست بنویسم از کتابایی که باید بخرم، می ترسم انقدر خرج و دردسر سرم خراب بشه که دیگه نوبت به کتابا نرسه
  
• چـارلز عـیسـوی اینجا چشمک می زنه

دوباره شروع شد. نیم نفسی کشیده بودیم و من داشتم دور برمی داشتم برای کارهایم. دوباره شروع شد. تلفن کردن ها و یواش حرف زدن ها. دوباره پا می کشم و لخ لخ کنان و با سر و صدا از این اتاق به آن اتاق می روم که معلوم باشد آمده ام، اگر لازم است کسی حرفش را بخورد. دوباره نیش باز می کنم و می خندم. دوباره دنیا به من ربط ندارد. حداقل علناً. هر و کر کنان و دیوانه وار شلوغ باید بکنم. نوبت من نیست دیگر. دایره یک بار چرخیده و من باز هم برای بار پنجم یا خدا می داند چندم نتوانسته ام برای خودم توی چرخه جایی باز کنم.

[لطفاً با حفظ فاصله ی جانبی بخونین]


من الان در نقش یه فروند آدم احمق علاف می تونم توی هر نمایشی بازی کنم. یه ماه بیشتره کلمو کردم توی سیستم دیوانی و مالی صفویه و عین خر دارم می خونم. بازم نمی تونم بنویسمش. شده مرض روابط خارجی مغول. نمی یاد که بنویسم آقا جان. نمی شه خب. از اون ور هی منتظرم اینو بنویسم تحویل بدم برم دنبال قاجار خوندن. انگار نوبتی باشه! این وسط مأمور مقسم تصویر هم اومده و امشب کلی فیلم داریم. من؟ من بیجا می کنم بشینم پای فیلم دیدن! پس مالیات صفویه چی؟ این خون آبا و اجدادی مستوفی گری بدجوری یقه ی من یکی رو چسبیده! ریسکه، ولی می شه فیش ها و همه چی رو بذارم کنار و برم سراغ چارلز عیـسـوی و متعلقات. یا جمالزاده و بقیه ی توابع. تجربه نشون داره ریسک موفقیه، ولی خب من ترسوی بدبخت رو چه به این حرفا!!!!!! خوابم میاد. نه که کم خوابیده باشم. نتایج ضعف عمومیه. بعد از ده دوازده سال اصولا درست و درمون غذا نخوردن یه چیزایی داره اثر می کنه. خودم می دونم چمه، ولی اکران عمومی این یکی دیگه جسارت می خواد. دوباره دارم هی می رم زیر میز. دوباره دارم ترسو می شم. حتی یاهو مسنجرم که همیشه ی خدا، چه باشم چه نه، روشنه، اونم خاموشه. ای بابا، این مقاله ی صفویه کی تموم می شه برم به دل خودم دو خط قاجار بخونم آخه! می دونم نمی شه. می دونم تا شروع می کنم به خوندن، چیزی پیش میاد، درست عین همه ی سه سال گذشته. هفته ی پیش یکی می گفت درس می خونی دکتری ال بل، خندیدم که آدم حسابی واسه فوق که سه سال نقشه کشیده بودم، که داری می بینی چه جوری دارم می خونم، بقیه اش هم می شه یه چیزی مثه همین که هست، شل و ول و در حد انجام وظیفه.



ناامیدم. مثه روزی که زیر کرسی خونه ی جمـارون نشسته بودیم.

خوب نیستم از صبح. یک جور درد بدی داره توی دل و فکر و تنم می پیچه و هر چند وقت یکبار جا عوض می کنه. زهرا برام آهنگ دری وری عاشقونه فرستاده، به همون قرارداد ننوشته ی شراکن در مزخرفاتی که می شنویم! نامیزونم. از فکرم. از دلم. از حس هام. از تقویم. همه اش 5 روز مونده و هی از هم فرار می کنیم. حالت تهوع دارم. نه جدی می شه که بگم حالم و فلان و بیسار و نه ول می کنه. یه جایی توی اون دفترهای قدیمی از این جور حس ها نوشته ام. ولی رفتن و باز کردن اون یادداشت ها مرد می خواد و من الان اصلا مردش نیستم. بد جایی از زندگی وایسادم. درس وقتیه که باید بدوم. بازم طبق معمول نمی شه.

بوی بارون میاد. باد. دلم خوشه به همین دو تا نصفه و نیمه صدایی که از آسمون میاد. دلم یه پاییز خوب می خواد، با باد و بارون حسابی، خیس. نه مثل پارسال!

نوشتم خوب نیستم، برام نوشته خب چرا نمی ری بمیری؟ شوکه ام از صبح.

 

واقعاً جمله ی درخشانیه برای شروع یه روز خوب. یعنی همه اش دارم فکر می کنم چی فکر می کرده با خودش؟ مخصوصاً که طرف حرف هم نبوده و من خوب نیستممم رو خطاب بهش که ننوشته بودم. اینجوریهاست که آدم می فهمه ملت چه جوری نسبت بهش فکر می کنن.

 

 

 

 

* تو این هوا دلم همه اش پیش شمشادهای دور دانشکده است، و درخت توتی که توی حیاط پشتی بود.

از حیث گردگیری می نویسم. نوشتنی کم نیست. من اما دوباره بین همه ی گیجی ها و سردرگمی ها، یک وقت هایی هم سرخوشم. سر خوش شادی های ممکن. این است که این وری ها پیدایم نمی شود. یک جوری انگار اینجا فقط باید برای نوشتن غرغر به کار برود! (زهرا نخند!) نیشم از این گوش تا آن گوش باز است،  گهگداری البته. ولی خب این هم بهتر از هیچی و پوچی ای است که ماه قبل گریبانگیرم شده بود. همه ی کارها همچنان وسط زمین و هوا چرخ می خورند. کلا قوه ی جاذبه از زندگیم حذف شده. هیچ چیزی جایی ساکن نمی شود، یا پایین نمی آید. همه چیز بین زمین و هواست. بازی می کنم. هر و کر می کنم. دیوانه وار کتاب می خوانم. کله ام را کرده ام توی تاریخ قاجار و بیرون بیا هم نیستم. می ماند این اقتصاد صفوی که تمام که بشود با مغز شیرجه می روم دنبال تاریخ قجر و والسلام! تازگی ها که به قهوه ی قجری هم دعوت می شوم. از در و دیوار برایم ایده ی کار و پایان نامه بالا می رود و من که دو ماه قبل زانوی غم بغل کرده بودم حالا چه خاکی به سرم بریزم حتی نمی توانم تصمیم بگیرم که کدامش بهتر است.
دنده پهن کرده ام و می خندم.

نوشتنمان نمی آید همی!

پروژه ی نقاشی ی خونه تقریبا رو به اتمامه. من از بوی این رنگا حالم بد می شه ولی از اونجایی که تهوع دو روزه به یه هفته ده روز نیا نرو ی نقاشی با رنگ ها معمولی ارجحیت داره باهاش می سازم. ارکستر سمفونی بنایی همسایه هم به راهه و دیگه دارم رو به جنون می رم. فقط تنها نقطه ی امید دیوار طرف ماست که هی داره می سازه و می ره بالا و این یعنی بعد از یه سال و خورده ای یواش یواش قراره از شرشون خلاص بشیم.

دارم مغزمو جمع و جور می کنم که تا جمعه مقاله ی اولی رو به یه جایی برسونم. بماند که وسطش هم دارم هزار تا کار دیگه می کنم. ولی روی روالم. صبح قاطی این کارهیا نا مربوط بسته ی نامه های جد بزرگوار رو در آوردم و شروع کردم به خوندن. خوب چیزی ازش در میاد. خوشمزه ی قضیه اینه که به رمز و با دست چپ واسه هم نامه نوشتن، لابد برای این که بعدا بتونن بزنن زیرش. انقدر بلند بلند خوندم که آخر سر مامان وقتی نامه ای رو که داشت ایمیل می زد می خوند واسم، پهن شده بودم رو زمین از زور خنده، با نثر جد بزرگوار نوشته بود!

دلخورم، از چیزی که نمی دانم چیست. از چیزهایی که اتفاق افتادند و دوستشان نداشتم و زبان هم نداشتم آن وقت بگویم من اینها را این شکلی نمی خواهم. اسمش این است که برای من انجام می شوند ولی برای دل بقیه است. من آن وسط هیچ کاره بودم. و چه طوفانی بود. مرد می خواهد گفتن این که طوفان بوده آن چیزی که حالا همه ازش به اسم موج حرف می زنند. دلخورم. از خودم. از این که توی موج های تنهایی چقدر شکننده و ترسو و نرم می شوم و حاضرم برای صدای یک آدمی از نزدیک خودم را همه جور له کنم. دلخورم از این که نمی توانم یک بار هم که شده محکم برای این آینده ی لعنتی تصمیم بگیرم. دلخورم از این که آن خودم که من می شناسم یک آدمی است که انگار هیچ کسی اسمش را هم نشنیده. هر کسی برای خودش چیزی از من ساخته. و من هیچ کدام نبستم.

دیشب خسته و وارفته به معنای واقعی رسیدم به صندلی اتوبوس*. طبق معمول هم ننشسته چشمامو بستم. و منتظر شدم که راه بیافته بلکه یه خوابی بکنم. یه کم بعد چشامو باز کردم و دیدم روی صندلی اون طرف راهرو یه آقایی نشسته. بعد شدن دو تا. بعد صدای یه خانومی اومد که آقا صندلی خالی که هست بیا بشین و مرده گفت نه رانندهه گیر می ده**. بعد یکی دیگه اومد نشست و اتوبوس راه افتاد. تا دو تا ایستگاه بالاتر بالاخره بقیه ی صندلی های زنونه پر شد و آقایون در اقلیت افتادن. فکر کردم که بالاخره ما زن ها اتوبوس ها رو فتح کردیم. بیشتر از یه ساله که هم خانوما می رن جلو توی قسمت مردونه می شینن و هم آقایون رو، اول مسن تر ها، و حالا تا وقتی صندلی هست و مردا سر پا وایسادن، خانوما همه رو، دعوت می کنن که بیان بشینین و فرقی نداره. این کار باعث شده هم دو طرف از حرفای عادی ای که در یه دست بودن ساکنین می زنن کوتاه بیان و هم احترام هم رو نگه دارن.

مترو هم یه جورایی همینه. من یکی که تا مجبور نشم واگن زنونه سوار نمی شم. غیر از بازار مکاره اش، جماعت هم آدم رو اذیت می کنن. این ور توی واگن های مختلط آقایون جا برای آدم خالی می کنند. کنار دیوار، یا صندلی خالی رو به آدم تعارف می کنند. مراقبت می کنن که این بچه و دستفروش ها خانوما رو اذیت نکنن، ولی اون ور انگار چون همه خانومن، حفظ حریم و احترام به بقیه زیاد معنی نداره. هم کلامی و هم فیزیکی حریم آدما رو می شکنن.

توی تاکسی هم وقتی که راننده ها رو مجبور کردن که صندلی جلو فقط یه نفر بشینه، تا یه مدتی آقایون خودشون رو مقدم می دونستن برای جلو نشستن، ولی حالا یه کمی اوضاع بهتره. اول مسن تر ها، بعد اونایی که بار یا بسته ی بزرگی دارن، و بعد خانوما در اولویتن، و انصافاً که این ماجرا توی مثلاً تاکسی های پراید خیلی به حال آدم فرق داره.

نه که بخوام بگم فقط باید به زن ها احترام گذاشت یا زن ها در اولویتند، می خوام بگم داریم احترام گذاشتن به هم رو تمرین می کنیم.

 

*: اتوبوس های داخل شهری

**: راست می گفت، توی اتوبوس های بلیتی شرکت واحد گاهی اذیت می کنن، اما پولی ها و خصوصی ها معمولاً چیزی نمی گن.

گیج عالم که منم!

هنوز یه جورایی از سیر وقایع دیروز منگم. آخر و عاقبتش خوب بود البته. منتها فکر کرده بودم بعد از مذاکرات لازمه می رم حسابداری و کتابخونه و ... کلی کار برای انجام دادن داشتم. بعد یهو سر از یه ساختمون دیگه در آوردم و بیست و چارتا امضا که پای کاغذا زدم! (دفترخونه نبود اونجایی که رفتم!!!!). خلاصه که فعلا خوشبخت و ذوق مرگ و خندان لب و گیج عالمم و هنوز نمی دونم باید چی کار کنم! فقط می دونم که از بار فشار سمبل کردن این کار تا آخر ماه خلاص شدم. از فردا باید بیافتم دنبال پایان نامه و جمع و جور کردنش که به این پروژه ی مدیریت و کارای شرکت گره نخورم و لااقل یه کمی جلو باشم (البته این چیزها رو باید در ناصیه دید!) وسط مرداد هم امتحان دارم. پسر عموی محترم رو هم بهش می گم بخون و نمی خونه و خدا به داد برسه بعد از امتحان.

*

زنگ زدم به زهرا که بیا منو ببر کنسرت. بعد از یه مدتی التماس و تهدید و من بمیرم تو نمیری و توجیه این که کله ام به کجا خورده که می خوام برم کنسرت راضی شد، مشروط به این که بلیتش رو من پیگیری کنم. حالا پشیمون شدم!

*

دختره رفته سر کار!. باید برم به زور ازش شیرینی بگیرم. با کتک!

*

ذهن نا منظم، کار عقب مونده، حواس پرت، تلاش «مضاعف» برای منظم فکر کردن، اینا همه اش آخر و عاقبتش می شه این جور دری وری که من دارم می نویسم!

زنگ زده بودم به دوستی (می نویسم که توی کله ام نچرخه). تقریباً آب بست زیر پی ساختمونی که رفته بودم بالا و خوش و خرم داشتم می گفتم ال و بل. خوب یا بد برگشت پذیر نیست کارم و مجبورم یه بلایی سر ساختمونه بیارم. دستام یخ کرده! یعنی حتی فکرش هم وحشتناکه. یه آدمی احتیاج دارم که کلمه به کلمه ی این ایده ها رو باهاش مشورت کنم.

*

اعتراف می کنم که یهو ترس ورم داشت. دارم می گردم ببینم چه جور سنگی پیدا می کنم که بذارم زیر پام. زیاد چیزی دستمو نمی گیره. نمی دونم. یه جورایی نگران کننده است و یه جورایی امیدوارکننده. یه کمی حس روز قبل از اون کنفراس اقطاع دوره ی مغول رو دارم. من بودم کلی چیز که می دونستم، ولی به درد نمی خوردن. چایی ای که نشستی و پشت در اتاق استاد ِ رفته خوردیم. ترجیح می دم اون نگاه امیدوار کننده ای که باعث شد فرداش کنفرانسه رو به خیر بگذرونم یه جایی این دور و ورا ببینم. لطفاً!

*

نمی دونم چرا امیدوار بودم تو یکی تشویق کنی! عبث بوده انگار!

دارم می‌نویسم. بیشتر دارم می‌نویسم که نوشته باشم و از کله‌ام بره بیرون. زندگی خیلی وقته که تبدیل شده به جریان‌های بیست دقیقه‌ای. یعنی عموماً بین بیست دقیقه به سه (یا چهار یا پنج یا هر ساعتی) تا سه (و یا....) رو هوشیارم و حواسم جمعه که خب بعله باید این کار یا اون کار رو بکنم و مثلا دو ساعت وقت دارم و دیر می‌شه و بهتره آدم موفقی باشم و سر وقت تمومش کنم. بعد معمولاً یه کاری پیش میاد، یا خودم پیش میارم که ساعت از اون وقت مقرر می‌گذره. این وسط یه چرخه‌ی کوچیک‌تر هم دارم، مثلا بین هر ساعت و بیست دقیقه، تا بیست و پنج دقیقه، که هول می‌شم ای بابا باز گذشت و زود باش. بعد ناکام می‌مونه. دوباره می‌شه بیست دقیقه به چهار (مثلا) .و این دایره هی دور می‌زنه!
راه حلش اینه که یک کمی با عرضه‌تر و با اراده‌تر با قضیه برخورد کنم. این یه ماه آخر یه کمی اوضاع بهتر بوده. ولی دایره هنوز به جای خودش باقیه.
*
خوبم. داشتم آرشیو می‌خوندم. آرشیو وبلاگای قدیمی رو-نکردنیم رو. بعد به طرز اعصاب خوردکنی به این نتیجه رسیدم که بیشتر از 5 ساله دارم با یه لحن ثابت ناله می‌کنم! رو هم رفته هم توی این 5 سال زندگیم بد نبوده. حتی یه جورایی باید بگم خوب هم بوده. حالا خود نفس ناله کردن به کنار، این شکل ثابتش بدجوری باعث شده بترسم. واسه اینه که این روزا دارم سعی می‌کنم بخندم. یه خورده هم حتی الکی. ولی خوبه. از آسمون هم یه ایمیل و دو تا کتاب رسیده که دارن تبدیل می‌شن به هندبوک و استفاده‌ی دائمی!
اینه که خوبم!
*
تبلیغات:
هیچ یادم نیست که کجا خوندم از ضمیمه‌ی «داستان» خردنامه‌ی همشهری تعریف کرده بودن. هر کی نوشته بود، الان با قاطعیت تمام دفاع می‌کنم ازش که حق داشت. خوندنی بود و به نسبت حجم و قطع و محتوا و کیفیت فنی، قیمتش هم مناسب بود.

.همچنان فوتبال می بیینم. بازی قبلی که نشستم و نگاه کردم، برزیل هلند بود، که برزیل حذف شد. اونم با مسخرگی تمام. شد دیگه مهمون هم بودم و لالمونی گرفته بودم. بنده ی خدا آقای صابخونه هم همین حال من بود، فقط خوش شانسی ما جفتمون واسه برزیل ابراز احساسات می کردیم و کل کل در کار نبود.
دیشب هم نصفه بازی اوروگوئه و هلند رو دیدم. هی دعا کردم اروگوئه ببره، حقشون هم بود. ولی وسطش خوابم برد.

امشب اما نشستم و دارم دعا می خونم واسه این که اسپانیا ببره. فقفط واسه این که آلمان نبرده باشه! اون دوست فوتبال‌بینی راه دورم هم امشب نیست. بابا هم خونه نیست و گه گداری دیجیتالاً می پرسه چه خبره.

(دعا می خونم نه که امن یجیب گرفته باشم، در مایه های آرزو کردن و انرژی و اینا)