پس فردا در سی و چهارمین سال اتفاقی افتاد یادتون باشه که من پیشگویی کردما!!!!

خوب نیستم. سهمیه ی سرما خوردن امسالم رسیده. هی سعی می کنم جلوش رو بگیرم ولی زیاد موفقیت آمیز نیست. اوضاع عمومی هم عالی نیست ولی قابل تحمله. کار دارم. دقیقاً می شه گفت توی لیست کارها غرق شده ام. ولی نمی تونم شروع کنم. کتابم، اون کتابه، دو تا پروژه ی نصفه، مجموعه، تز کذایی، اووووووووه. نمی دونم چرا وقتی قول انجام کاری رو می دم عرضه ندارم متر بگیرم دستم و ببینم چقدر می شه، نکنه از قدم بزنه بالاتر. چیزی که احتیاج دارم یه هفته حبس مطالعاتیه. سه تا کتاب دارم که باید به زور بقیه بشینم سر خوندنشون و تموم بشن. باعث می شه لیست کارام یه کمی کوتاه تر بشه.

 

فعلاً اولی رو شروع کنم که همه اش چل و هشت ساعت وقت داشته و نصفش رو هم بر باد دادم.

می گه توی آرژانتین روی یه دیوار نوشتن:
سی و چهار سال
قلم‌ها
هنوز
می‌نویسد

من توی گودر کامنت می ذارم:
یک روز کف خیابان انقلاب می نویسند سی و چهار سال گذشت و قدم ها این بار پیروزند!

دستم نمی ره ایمتیکون بغل کردن براش بفرستم. هی یاد اون شب آخری می افتم در خونه‌ی ما، با پالتو خاکستریه، زیر نور چراغ کوچه. که بغلش کرده بودم و نمی تونستم ولش کنم.
چارتا دختر بدبخت بودیم انگار.



از خدافظی بدم میاد. از کندن و رفتن بدم میاد. از  دور شدن بدم میاد.

به اندازه ی یه سوم محیط کره ی زمین دورتر از من نشسته و داریم چت می کنیم.
می نویسم کی میای؟
پاکش می کنم.
می نویسم مامانت کی میاد پیشت؟


پای این چت کردن ها بد جوری عر می زنم.

یه وقتایی خونمون حکومت نظامی سکوت داشتیم. به طرز واضحی منتقد و غرغرو ی اصلی به جریان من بودم که اصلاً کیف زندگی به سر و صداست! الان البته دارم ناله می کنم که تو رو خدا یه ذره سکوت. دلیلش؟ واضحه. همسایه ی نازنینی که از بیست و چار ساعت هیجده ساعت با صدای گوش نواز و آرامش بخش پتک و چکش آرامش روحی و روانی برامون فراهم می کنه. شوخی نمی کنم. یعنی روز وقتی خوب شروع می شه که بتونم قبل از سر و صدای اینا از خونه در برم. وگرنه خدا آخر و عاقبتمو به خیر کنه.

زندگی موهجونگه. سعی می کنی دور و ور یه «دو» رو خالی کنی که با یه «دو»ی دیگه بره، موفق که شدی می بینی اون یکی «دو» رو خیلی وقت پیش زدی رفته.

زندگی گاهی عبثه. درست مثل همین حالا. دو تا ستون کتاب نخونده ی مورد علاقه ی فلان و بیسار دارم. ولی دستم به خوندن نمی ره.

مدتهاست که این را می خواهم بنویسم. از همان وقت که قلقلک رفتن از سرم افتاد. یا آن روزی که توی اتاق شما ایستاده بودم و حرف امتحان زبانش را می زدیم. و گفتید می روند دیگر. همان وقت ها بود که فکر کردم باید این را یک جایی نوشت. که حالا که هنوز ( و دوباره) عقلم سر جایش است چرا نمی خواهم بروم. همه ی آنهایی که من را می شناسند می دانند هیچ جور وطـن پرستی آنچنانی ای در من یافت نمی شود که بگویم به آب و خاک و فلان و بیسار تعلق دارم. آنها که من را خیلی بیشتر می شناسند می دانند آدم بی رگ و شاید حتی بی غیرتی هستم که کافی است دو ماه جایی ولم کنند یا به زور نگهم دارند، با همه ی اجتماع اطرافم نه فقط آشتی می کنم و دوست می شوم که بلکه چنان احساس نزدیکی ای می کنم که کندنم خودش دردسری است، حالا می خواهد وسط پاریس و سوییس باشد یا موزامبیک و شیلی، اوج تجلل و راحتی باشد یا در و دهات.

اما برو نیستم. بیشتر شاید چون نمی فهمم اینها که می روند به امید چه چیزی می روند؟ و آنها که رفته اند چه چیزی به دست آورده اند. یک عالمه اش مال این است احتمالا نیم بند کاری دارم و شاید امید به آینده ی شغلی. یا اینکه خودم را می شناسم و می دانم آدم کار ثابت نیستم و هر جای دنیا هم که بروم زندگی ام با یک بخور و نمیر خوش خوشک خواهد گذشت. این دفعه ی آخری که گفتم بیخیال خب من هم می روم، مثل بقیه، بعدش صد دفعه فکر کردم ایمیل بزنم به یکی از آنهایی که رفته اند و بپرسم راضی اید؟ پشیمان نشده اید؟ واقعاً به این کندن و رفتن و هزار جور ضربه ای که می خورید و می زنید می ارزد؟ نزدم. می ترسم بگویند آره و خوب است و تو هم بیا. راستش این است.

نمی خواهم بروم. نه که این نمی خواهمم صد در صد باشد، اما نود را هست. نه که نخواهم جایی را ببینم یا جایی دیگر و با روش هایی غیر از این کاغذ بازی های عهد بوق درس بخوانم، می خواهم. اما دلم نمی خواهد بکنم، نمی خواهم از ریشه بکنم و بروم و دو سال سه سال بعد بیایم، تازه اگر بیایم، و با چیزی رو به رو شوم که فرق کرده، چرخیده. آن وقت من توی آن چهار چوب زندگی ام جا می شوم؟ هیچ بنی بشری می تواند تضمین بدهد که من دوباره بر خواهم گشت نه همین جا ولی حداقل جایی در همین نزدیکی؟

جای خالی آدم های رفته را کم ندیده ام. آدمهایی که یک سال و دو سال زندگی شان را صرف جا پیدا کردن و رفتن کرده اند. با دل خوش و هر و کر و شوخی و خنده و یک مشت نگرانی و گریه ی یواشکی چمدان بسته اند و رفته اند. بعدتر اما مانده اند آنهایی که در حلقه ی نزدیک جا گذاشته شده اند و ضربه ها. اولینش را شش سال پیش دیدم. وقتی خانه از آن دخترها خالی شد و زن افسردگی گرفت. بعد فاصله افتاد، تا همه مان آن لیسانس لعنتی را گرفتیم و راه رفتن باز شد. حالا زیاد می بینم. توی خانه هایی که یک وقتی ده پانزده نفر جمع می شدیم مانده یکی و دو تا. تلفن هایی که نصفه شب و سر ظهر باید ساعت نگاه کنی و دو کلمه حرف بزنی، خنده هایی که خدا می داند چقدر ناشی از خوشی اند و خوبم هایی که آدم نمی داند واقعاً خوب هستند یا نه. و بعد دلتنگی ها. در آغوش کشیده شدن ها به جای آنها که رفته اند. سوال ها که نکند تو هم می خواهی بروی. ضربه ها. خانواده های مریض. و این طرف امید ها که تو هم می روی.

نمی خواهم بروم.

به وقت پریروز

کامنتهام باز بود. روزی شونصد بار وبلاگمو باز می کردم که ببینم کسی چیزی برام نوشته یا نه. دیروز روی پست آخری یکی کامنت گذاشت. فاصله ی بین دیدن «شما یک کامنت دارید!» تا باز شدن صفحه انقدر هیجان زده شدم و ضربان قلبم بالا رفت، که بالکل بیخیال کامنت داشتن شدم.
خلاص!

من؟ من یک آدمی ام که الان با دو تا نصفه مقاله هیچ عین خیالم نیست و می خواهم بروم بخوابم!

سه روز است یکبند سند می خوانم. اما حالم خوش نیست. می فهمم این حالی که دارم یک ورش سرازیری افسردگی است. و من حتی حوصله ی این افسردگی لعنتی را ندارم. دوباره بو می شنوم. و صدا. دوباره درجه ی حساسیت مغزم رفته بالا. حسود شده ام. دو باره کسی نیست. در هفت روز گذشته فقط و فقط یک نفر بوده که حالم را می پرسیده. از توی پستو. من سند می خوانم. من ترتیب نامه ها را مرتب می کنم. شال و کلاه می کنم که بروم سر کار. توی این ظهر شهریور ماه رمضان وقت بیرون رفتن نیست. می دانم. اما باید بروم. دلم هوای آن خانه را کرده. دلم هوای همه ی جاهایی را کرده که یک وقتی با دل خوش تویشان درس خوانده ام. و اتاقم هیچ وقت خدا این یک خاصیت را نداشته. هیچ کاری را و درسی را اینجا به دل خوش انجام نداده ام. انگار اینجا همیشه تبعیدگاه بوده برای آن وقت هایی که کار تا حلق آدم را گرفته و فردا صبح امتحان نخوانده بوده و دیر بوده و باید انجام می شده. درست مثل همین حالا. باید بروم. باید بروم یک جایی خودکاری مدادی چیزی بخرم بلکه برای نوشتن سرم گرم بشود. هی سعی می کنم ولخرجی نکنم و نمی شود. نمی شود. یک کسی محض رضای خدا یک ولگردی راه بیاندازد. حالم بد است.

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

 

 

 

• جرات ندارم لیست بنویسم از کتابایی که باید بخرم، می ترسم انقدر خرج و دردسر سرم خراب بشه که دیگه نوبت به کتابا نرسه
  
• چـارلز عـیسـوی اینجا چشمک می زنه

دوباره شروع شد. نیم نفسی کشیده بودیم و من داشتم دور برمی داشتم برای کارهایم. دوباره شروع شد. تلفن کردن ها و یواش حرف زدن ها. دوباره پا می کشم و لخ لخ کنان و با سر و صدا از این اتاق به آن اتاق می روم که معلوم باشد آمده ام، اگر لازم است کسی حرفش را بخورد. دوباره نیش باز می کنم و می خندم. دوباره دنیا به من ربط ندارد. حداقل علناً. هر و کر کنان و دیوانه وار شلوغ باید بکنم. نوبت من نیست دیگر. دایره یک بار چرخیده و من باز هم برای بار پنجم یا خدا می داند چندم نتوانسته ام برای خودم توی چرخه جایی باز کنم.

[لطفاً با حفظ فاصله ی جانبی بخونین]


من الان در نقش یه فروند آدم احمق علاف می تونم توی هر نمایشی بازی کنم. یه ماه بیشتره کلمو کردم توی سیستم دیوانی و مالی صفویه و عین خر دارم می خونم. بازم نمی تونم بنویسمش. شده مرض روابط خارجی مغول. نمی یاد که بنویسم آقا جان. نمی شه خب. از اون ور هی منتظرم اینو بنویسم تحویل بدم برم دنبال قاجار خوندن. انگار نوبتی باشه! این وسط مأمور مقسم تصویر هم اومده و امشب کلی فیلم داریم. من؟ من بیجا می کنم بشینم پای فیلم دیدن! پس مالیات صفویه چی؟ این خون آبا و اجدادی مستوفی گری بدجوری یقه ی من یکی رو چسبیده! ریسکه، ولی می شه فیش ها و همه چی رو بذارم کنار و برم سراغ چارلز عیـسـوی و متعلقات. یا جمالزاده و بقیه ی توابع. تجربه نشون داره ریسک موفقیه، ولی خب من ترسوی بدبخت رو چه به این حرفا!!!!!! خوابم میاد. نه که کم خوابیده باشم. نتایج ضعف عمومیه. بعد از ده دوازده سال اصولا درست و درمون غذا نخوردن یه چیزایی داره اثر می کنه. خودم می دونم چمه، ولی اکران عمومی این یکی دیگه جسارت می خواد. دوباره دارم هی می رم زیر میز. دوباره دارم ترسو می شم. حتی یاهو مسنجرم که همیشه ی خدا، چه باشم چه نه، روشنه، اونم خاموشه. ای بابا، این مقاله ی صفویه کی تموم می شه برم به دل خودم دو خط قاجار بخونم آخه! می دونم نمی شه. می دونم تا شروع می کنم به خوندن، چیزی پیش میاد، درست عین همه ی سه سال گذشته. هفته ی پیش یکی می گفت درس می خونی دکتری ال بل، خندیدم که آدم حسابی واسه فوق که سه سال نقشه کشیده بودم، که داری می بینی چه جوری دارم می خونم، بقیه اش هم می شه یه چیزی مثه همین که هست، شل و ول و در حد انجام وظیفه.



ناامیدم. مثه روزی که زیر کرسی خونه ی جمـارون نشسته بودیم.

خوب نیستم از صبح. یک جور درد بدی داره توی دل و فکر و تنم می پیچه و هر چند وقت یکبار جا عوض می کنه. زهرا برام آهنگ دری وری عاشقونه فرستاده، به همون قرارداد ننوشته ی شراکن در مزخرفاتی که می شنویم! نامیزونم. از فکرم. از دلم. از حس هام. از تقویم. همه اش 5 روز مونده و هی از هم فرار می کنیم. حالت تهوع دارم. نه جدی می شه که بگم حالم و فلان و بیسار و نه ول می کنه. یه جایی توی اون دفترهای قدیمی از این جور حس ها نوشته ام. ولی رفتن و باز کردن اون یادداشت ها مرد می خواد و من الان اصلا مردش نیستم. بد جایی از زندگی وایسادم. درس وقتیه که باید بدوم. بازم طبق معمول نمی شه.

بوی بارون میاد. باد. دلم خوشه به همین دو تا نصفه و نیمه صدایی که از آسمون میاد. دلم یه پاییز خوب می خواد، با باد و بارون حسابی، خیس. نه مثل پارسال!

نوشتم خوب نیستم، برام نوشته خب چرا نمی ری بمیری؟ شوکه ام از صبح.

 

واقعاً جمله ی درخشانیه برای شروع یه روز خوب. یعنی همه اش دارم فکر می کنم چی فکر می کرده با خودش؟ مخصوصاً که طرف حرف هم نبوده و من خوب نیستممم رو خطاب بهش که ننوشته بودم. اینجوریهاست که آدم می فهمه ملت چه جوری نسبت بهش فکر می کنن.

 

 

 

 

* تو این هوا دلم همه اش پیش شمشادهای دور دانشکده است، و درخت توتی که توی حیاط پشتی بود.

از حیث گردگیری می نویسم. نوشتنی کم نیست. من اما دوباره بین همه ی گیجی ها و سردرگمی ها، یک وقت هایی هم سرخوشم. سر خوش شادی های ممکن. این است که این وری ها پیدایم نمی شود. یک جوری انگار اینجا فقط باید برای نوشتن غرغر به کار برود! (زهرا نخند!) نیشم از این گوش تا آن گوش باز است،  گهگداری البته. ولی خب این هم بهتر از هیچی و پوچی ای است که ماه قبل گریبانگیرم شده بود. همه ی کارها همچنان وسط زمین و هوا چرخ می خورند. کلا قوه ی جاذبه از زندگیم حذف شده. هیچ چیزی جایی ساکن نمی شود، یا پایین نمی آید. همه چیز بین زمین و هواست. بازی می کنم. هر و کر می کنم. دیوانه وار کتاب می خوانم. کله ام را کرده ام توی تاریخ قاجار و بیرون بیا هم نیستم. می ماند این اقتصاد صفوی که تمام که بشود با مغز شیرجه می روم دنبال تاریخ قجر و والسلام! تازگی ها که به قهوه ی قجری هم دعوت می شوم. از در و دیوار برایم ایده ی کار و پایان نامه بالا می رود و من که دو ماه قبل زانوی غم بغل کرده بودم حالا چه خاکی به سرم بریزم حتی نمی توانم تصمیم بگیرم که کدامش بهتر است.
دنده پهن کرده ام و می خندم.

نوشتنمان نمی آید همی!

پروژه ی نقاشی ی خونه تقریبا رو به اتمامه. من از بوی این رنگا حالم بد می شه ولی از اونجایی که تهوع دو روزه به یه هفته ده روز نیا نرو ی نقاشی با رنگ ها معمولی ارجحیت داره باهاش می سازم. ارکستر سمفونی بنایی همسایه هم به راهه و دیگه دارم رو به جنون می رم. فقط تنها نقطه ی امید دیوار طرف ماست که هی داره می سازه و می ره بالا و این یعنی بعد از یه سال و خورده ای یواش یواش قراره از شرشون خلاص بشیم.

دارم مغزمو جمع و جور می کنم که تا جمعه مقاله ی اولی رو به یه جایی برسونم. بماند که وسطش هم دارم هزار تا کار دیگه می کنم. ولی روی روالم. صبح قاطی این کارهیا نا مربوط بسته ی نامه های جد بزرگوار رو در آوردم و شروع کردم به خوندن. خوب چیزی ازش در میاد. خوشمزه ی قضیه اینه که به رمز و با دست چپ واسه هم نامه نوشتن، لابد برای این که بعدا بتونن بزنن زیرش. انقدر بلند بلند خوندم که آخر سر مامان وقتی نامه ای رو که داشت ایمیل می زد می خوند واسم، پهن شده بودم رو زمین از زور خنده، با نثر جد بزرگوار نوشته بود!

دلخورم، از چیزی که نمی دانم چیست. از چیزهایی که اتفاق افتادند و دوستشان نداشتم و زبان هم نداشتم آن وقت بگویم من اینها را این شکلی نمی خواهم. اسمش این است که برای من انجام می شوند ولی برای دل بقیه است. من آن وسط هیچ کاره بودم. و چه طوفانی بود. مرد می خواهد گفتن این که طوفان بوده آن چیزی که حالا همه ازش به اسم موج حرف می زنند. دلخورم. از خودم. از این که توی موج های تنهایی چقدر شکننده و ترسو و نرم می شوم و حاضرم برای صدای یک آدمی از نزدیک خودم را همه جور له کنم. دلخورم از این که نمی توانم یک بار هم که شده محکم برای این آینده ی لعنتی تصمیم بگیرم. دلخورم از این که آن خودم که من می شناسم یک آدمی است که انگار هیچ کسی اسمش را هم نشنیده. هر کسی برای خودش چیزی از من ساخته. و من هیچ کدام نبستم.