دلخورم، از چیزی که نمی دانم چیست. از چیزهایی که اتفاق افتادند و دوستشان نداشتم و زبان هم نداشتم آن وقت بگویم من اینها را این شکلی نمی خواهم. اسمش این است که برای من انجام می شوند ولی برای دل بقیه است. من آن وسط هیچ کاره بودم. و چه طوفانی بود. مرد می خواهد گفتن این که طوفان بوده آن چیزی که حالا همه ازش به اسم موج حرف می زنند. دلخورم. از خودم. از این که توی موج های تنهایی چقدر شکننده و ترسو و نرم می شوم و حاضرم برای صدای یک آدمی از نزدیک خودم را همه جور له کنم. دلخورم از این که نمی توانم یک بار هم که شده محکم برای این آینده ی لعنتی تصمیم بگیرم. دلخورم از این که آن خودم که من می شناسم یک آدمی است که انگار هیچ کسی اسمش را هم نشنیده. هر کسی برای خودش چیزی از من ساخته. و من هیچ کدام نبستم.