17 اکتبر 2009

تمرگیده ام و می نوسم. سردم نیست اما یخم است. فرناز اینجاست و باعث می شود کمتر احساس یخ بودگی ام گل کند. گرچه که نمی دانم کجای این سالن درندشت نشسته اما خب حس بودنش خوب است. تو نیستی. من لعنتی از همان غلطی که پریروز کردم یخ کرده ام و هیچ جوری بهتر نمی شوم. همه اش فکر می کنم که چه گندی زده ام و خدا کند آتش و اینها به پا نکرده باشم. راهی برای فهمیدنش نیست. کتاب هایم بازند. می نوسم. فیش بر می دارم. گرم شده ام. ساندویچ مزخرف خورده ام با حس نفرت از خانم فروشنده. دلم می خواهد دو ماه آینده به خوشی مطلق بگذرد. انگار زیاد هم شدنی نیست. هم میزی محترم می گوید لرزیدن چند دقیقه پیش واقعا زلزله بوده. من فکر می کنم زلزله ی قبلی را توی حیاط بودم و قبل تری را وبلاگ می نوشتم. من فکر می کنم که دارم بزرگ میشوم و دیگر عدد سنم رسیده به آنجا ها که بشود از چهار تا اتفاق با فاصله در «طول عمرم» حرف بزنم. فکر می کنم یعنی تو اینها را می خوانی؟ یعنی ممکن است یک روزی بعد از آن که آشتی کردی بیایی و بگویی هی چیز نوشته ی من نخوانده چی داری و اَ آن روز زلزله تو گوشه ی کتابخانه تاریخ می خواندی و وبلاگ می نوشتی؟! نگران شدم. اگر زلزله مال این کوه ها باشد که هیچ، یعنی آنجا که الان هست نلرزیده و اگر نباشد باید سراغش را گرفت. بی شارژ و بی تلفن و بی خط و با کلی خرت و پرت غیر قابل جا گذاشتن.

خسته شده ام. روزها بد می گذرند. از بس که بکن نکن می شنوم. بگو نگو. این حرف را بزن آن را نزن. روزها با ترس می گذرند. اگر این چهارتا شوخی مسخره هم نباشد می میرم. آن وقت همه از حرف زدن های من و راه رفتن های من و فکر کردن های من می ترسند. درس خواندن کار محالی شده. از یک طرف بخوانم که چه بشود. رضا راه می رود و می گوید بخوان شاگرد اول باشی. من هم گاهی هرهر می خندم. گاهی حرص می خورم. لعنت می فرستم بر تمام پیشرفت های دنیا. بر این که نمی گذارند زندگی را راکد و ساکن نگه دارم. فقط بنشینم گوشه ای و کتابم را بخوانم و چایی ام را هورت بکشم. صدای پارادایز می آید بلکه کمی آرامم کند. کاغذهایم را پخش کرده ام اینجا و دلم پیش دیوار آبی آن خانه است. پیش بچه ها که پیش مادربزرگند و من مثلا درس دارم. پیش این که همه ی عمرم برنامه ی زندگی را یا خودم یا دنیا یک جوری چیده که با مال بقیه ی آدمها فرق داشته باشد. وقتی همه امتحان دارند من سوت می زنم. وقتی من تا خرخره توی کار و گرفتاری ام بقیه در تعطیلات تابستانی خوش می گذرانند. تمام تنم درد می کند. خوب هم نیم شود. خسته ام. یک جور کوفتگی مسخره ی بی معنی بی دلیل. با هیچ خواب و آرامبخش و خنده و شادی ای هم خوب نمی شود. گاهی لرز می کنم. گاهی از گرما پابرهنه روی سرامیک های خنک خانه راه می روم. غیرعادی شده ام. مسخره، بیشتر. دلم جمعه بازار می خواهد. دلم تهران گشتن می خواهد و توی حیاط خانه ی قوام نشستن. دلم می خواهد مهار زندگی ام دست خودم باشد. مسخره این است که داده اندش دست خودم، اما به راهی می روم که انگار کسی آن را می کشد. نمی دانم. به شدت سردرگم شده ام. انگار باید دیگر جدی جدی بروم پیش خانم میم. گوشم درد می کند. تحمل هدفون ندارم و بی این صدای ارامش بخش زندگی نمی گذرد. دلم می خواهد چشمهایم را ببندم و باز کنم و سی تیر باشد و همه ی کارهای تمام شده باشند. خوب هم تمام شده باشند. دلم جنگل می خواهد. صدای آب. باید بنویسم. تمام آن دو هفته ای که نوشتم و هر چه که نوشتم اتفاق افتاد خوب بود و خوب بودم. انگار وقتی نمی نویسم زندگی به میل خودش می چرخد. مدارش را عوض می کند و به جای بیضی، دایره می رود. سال مسخره و عجیبی است. گاهی حتی احمقانه. نمی دانم. خیلی وقت است که خیلی چیزها را نمی دانم.

به هم ریخته ام. عربی می خوانم و هیچ نمی فهمم. کلی کار نکرده و موضوع تعیین نشده باقی مانده. می ترسم. نمی دانم چرا. دلم نمی خواهد درس بخوانم. باز هم نمی دانم چرا. دور کار کردنمان تند شده. باید بشود یعنی. آن قولی که برای سده داده بودم انگار قرار است وسط تابستان عملی بشود. یک حرفهایی زنده می شود که برای هیچ کسی خوب نیست. می ترسم. می ترسیم. تو هم یعنی. باید تند کار کنیم. باید جبران این یک سال را در بیاوریم. باید درس بخوانم اما نمی توانم. دیر است. خیلی خیلی دیر است. همه را این یک سال انداخته ام روی غلطک و حالا خودم دارم درجا می زنم. کتاب عربی باز است. می خوانم فی سنه سبع و مئتین. می نویسم در سال هفتصد و دو. نوشتن و خواندن و فهمیدن از یادم رفته. کم کم فقط مونوپولی بازی کردن یادم می ماند. خریدن. شده ام. مثل دیوانه ها. کتاب می خوانم. با کلی زحمت خودم را می کشم تا توی اتاق و کتاب را می چپانم وسط دست هایم که بخوانم. سخت است. دو صفحه ی اول سخت است. بعد راه می افتم. می خوانم. سرمست خواندن می شوم. گیج نثرها. مسحور دانش ها و در حسرت این که کو تا من هم بنویسم. بعد کسی صدا می زند یا چیزی پیش می آید. همه اش انگار فرار می کند توی آسمان. دو باره روز از نو و روزی از نو. دارم تمرین می کنم صداها را نشوم. دارم تمرین می کنم بی اعتنا باشم به همه ی اصواتی که نام من را ندارند. موسیقی می خواهم. چیزی برای آرامش. برای درس خواندن. برای لذتی که از خواندن پیش می آید. یادم بماند اگر امروز فرصتی ماند طرحم را بنویسم. باید روی کتاب کار کنم. باید تحقیقم را راه بیاندازم. میلیونها باید انگار این وسط نشسته اند تا من یکی یکی بروم سراغشان. کند شده ام. دیگر به درد هیچ کاری نمی خورم. دخترک هر بار می پرسد فیس بوک نداری؟ و می گویم نه. هر بار سعی می کند متقاعدم کند که داشتنش بد نیست و من این بار فوران می کنم که حوصله ندارم. می خندد که آن وقت ها که تو حوصله داشتی ما اهل اینترنت نبودیم. نبودید. روزها گاهی خیلی سخت تر از ان که فکر می کنید بر من گذشته. با تردید. با مورد تردید واقع شدن. سخت تر از آن که فکر کنید امروز چشم بسته ام و لبخند می زنم و دنبال جزئیات می گردم. توی خیلی از زندگی من نبودید. لطفاً ادعایش را نکنید. من نمی خواهم پشت سرم را نگاه کنم. حتی اگر شغلم نگاه به پشت سر زندگی آدم ها باشد. نمی خواهم گذشته ام را ببینم. نمی خواهم به یاد بیاورم کسانی بودند و همراهی نکردند. بگذارید همچنان رو به آسمان به آینده داشته باشم. برایم آرامش بخش است. گذشته هیچ چیز آرام کننده و شادی آوری در خودش ندارد. من زنده ام. می خواهم زندگی کنم. می خواهم درس بخوانم. می خواهم کار کنم. می خواهم کتاب بنویسم. کتاب ترجمه کنم. می خواهم به آینده نگاه کنم.

I'm a sholder you can cry on...

از دیروز تصویرت از ذهنم بیرون نمی رود. نشسته بودی. در طبیعی ترین صورت ممکن. و من با همان احساس حماقت همیشگی، منتظر بودم. دیدی ام. ایستادی و من دلم می خواست فرار کنم. برگردم و کفش هایم را پیدا کنم و دو بزنم توی کوچه. توی هوای آزاد. آنجا که می توانستم نابه جایی ام را بین آدم ها پنهان کنم. بس که فکر می کردم بیهوده و زیادی ام و بی دلیل جایی ایستاده ام که کاری از من بر نمی آید. خودم را میان آدم هایی بر زده ام که نزدیک ترند و آشنا تر و انگار جای یکی از آنهایی را که می توانند تسلای بهتری باشند گرفته ام. از دیروز تصویرت از ذهنم بیرون نمی رود. که چه طور با مهر پذیرفتی ام. چه طور در آغوشم کشیدی و چه طور همان چندتا جمله ی تکراری را در گوشت گفتم. تمام این مدت فکر می کنم که کاش زمان متوقف می ماند. و من شانه ای می شدم برای تسلایت.

در سوء استفاده ی مطلق از امکانات نشسته ام. هفته ی زیادی جالبی بوده تا اینجا. از شنبه تا سه شنبه هر روز درس و کار و دانشگاه و کلی حرف و مذاکره و گپ آینده ساز. انقدر خسته کننده که امروز بین هفت تا نه را کاملا بیهوش خوابیدم. یک ایده های بسیار بسیار شیطانی ای دارند اینجاها می رخند و فعلاً صف کشیده اند که یکی یکی بیایند و بررسی شوند! خوبیم. یعنی آن جوری که دیشب دسته جمعی توی حیاط نشسته بودیم و من با وجود همه ی سردی دعا می کردم تا ابد کش بیاید، می توانم بگویم که خیلی خیلــــــــــــی خوبیم!. دیرو و پریروز سر کلاس به هنرنمایی های مسخره ای گذشت. یک چیزهایی در مایه های جذابیت های پیدا و چنهان دانشجویی.* نوشتن یادم رفته. می فهمم که پراکنده و پرت و پلا می نویسم. ولی خب عوارض ننوشتن دراز مدت است. خوب می شوم. می دانم.

.

.

.

.

.

مشتقی از عنوان فیلمی از بونوئل و داستانی از فریدون تنکابنی*

رسیدم به یکی از آن رخوت های بی معنی. سیزدهمان را چهاردهم بیرون رفتیم. رفتیم پارک قیطریه. بعد از هزار سال انگار. دور که شدم و پایین که رفتم تا زمین بازی بچه ها، باور نمی کردم محوطه ی اسکیت هنوز همان جور باشد. مثل عید ده سالگی. الان که فکر می کنم می بینم از موج خاطره ی زمین خوردن هایی که سر زانوهایم را سیاه کرده بود حتی نگاه نکردم ببینم آن چرخ هنوز هم آخر زمین هست یا نه. زیاد هم فرقی نمی کند. هوا خوب بود و پارک خلوت. پنجاه تومان بقیه ی چایی را هم ندادیم! کار نصفه هنوز تمام نشده. جایی هستم که حالا برای بودن یک کمی دیر است اما چاره ای نیست. استاد بداخلاق را نمی شود ندید گرفت. تو را هم اذیت می کنم که این یا آن و چه کار کنم. اما راستش را بخواهی زیاد فرقی نمی کند. چون الان بیشتر احساس می کنم بودنت و دیدنت در نتیجه ای که از حرفت می گیرم مهم است. اینجوری خیلی متوجه معنی «خب»ها نمی شوم. می تواند رنج وسیعی از جالب است، خوب است، بد نیست، قابل تحمل است تا خب که چی باشد. از روز شمردن گذشته ام و رسیده ام به ساعت شمردن. تا ظهر شانزدهم زیاد هم نمانده است البته. و نمی دانم که دو هفته ی بعدش چه طور می گذرند. یک تئوری هایی دارم راجع به این که اتفاقات دور و نزدیک ناشی از چه بوده. باید باشی و حرف بزنیم ببینم درست است یا نه. زن انگار از من دلگیر است. سلامش هم با قبل فرق دارد چه رسد به احوال پرسی اش. نمی دانم چه کار می توان بکنم. یعنی می دانم که چه کاری اما چه طورش را نمی دانم. مردگان زرخرید روی میز است. مانده برای تنوع بین مشق نوشتن ها. می دانم که لازم می شود. باید بروم کتابخانه ی مرکزی دانشگاه را کشف کنم. باید دنبال کارتم هم بروم اما حوصله ی سر و صدا کردن ندارم. بودن و نبودنش برایم فرق می کند اما می دانم داد و بیداد من هیچ فرقی در زمان به دستم رسیدنش ندارد. باید رمز سلف هم بگیرم. کلی کار مزخرف خرده ریز دیگر هم هست.

مونوپولی بازی کرده و خسته و هلاک نشسته ام که ابزار نوشتن را افتتاح کنم. به میمنت سیزدهم فروردین که البته نحسی اش را صبح در کرده ایم! تقریباً هیچ کدام از کارهایی را که برای عید گذاشته بودم نکرده ام. مهم هم نیست. زندگی می چرخد و آن جوری که تا اینجا نشان داده امسال همه چیز با سرعت مافوق صوت قرار است پیش برود. یعنی که هر کاری را باید با قید دو فوریت سر وقت انجام بدهم وگرنه کلاهم پس معرکه است. بارم را هم سنگین بسته ام. خروارها ترجمه و نیاز مبرم به این که یک جاهایی هم بدرخشم و کلی کارهای دیگر و بدتر از همه وعده ای که برای سده داده ام. چاره ای نیست. باید جنبید! نشدنی نیست. می دانم. کسی هست که تیری برای شروع راه شلیک کند؟